Η τελευταία συνέντευξη του Γιάννη Στουρνάρα στο παραπάνω βίντεο είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχει δώσει ποτέ. Όχι επειδή ειδικά στη συγκεκριμένη ήταν πιο ειλικρινής ή πιο ευθύς, αυτά είναι χαρακτηριστικά που δεν τα έχασε ποτέ, αν και η ζωή του ήταν "far from uneventful" που θα έλεγαν και στη Θήβα. Είναι τα ίδια χαρακτηριστικά που τον κάνουν ξεχωριστό Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, μαζί φυσικά με τις αποδεδειγμένες ικανότητές του. Κάντε π.χ. μια σύγκριση με τον αμέσως προηγούμενο και το πως εκείνος χειρίστηκε τότε την κατάσταση αν και επίσης είχε δει τα βράχια να πλησιάζουν όπως και ο σημερινός.
Η συνέντευξη αυτή δε γίνεται πιο ενδιαφέρουσα από άλλες λόγω των ειδήσεων που έβγαλε, πάνω κάτω γνωρίζουμε τι τράβηξε ο Στουρνάρας και η γυναίκα του από τον εσμό που είδε την εξουσία ως κατάληψη. Γνωρίζουμε ακόμη ότι η διάθεση του Στουρνάρα να εξυγιάνει την Τράπεζα Αττικής ήταν εκείνη που έκανε το σύστημα Τσίπρα να αποφασίσει να τον "τελειώσει" με κάθε τρόπο, αφού στην τράπεζα αυτή είδαν τη νέα "Τράπεζα Κρήτης" (για να θυμηθούμε και την "ένδοξη" εποχή Κοσκωτά).
Η αφήγηση της συγκεκριμένης διένεξης ξεκινά στο 25:30 (για τους τεμπέληδες) και λίγο αργότερα ο Στουρνάρας περιγράφει το (επίσης γνωστό) πέσιμο του συστήματος της εποχής στη γυναίκα του. Εκεί αποκαλύπτει (σε μένα τουλάχιστον, δεν ξέρω αν το έχει ξαναπεί δημόσια) την αντίδραση της συζύγου του όταν το επόμενο κιόλας πρωί αυτής της διένεξης το γραφείο της γέμισε από ΣΔΟΕ και άλλα "φιλικά" εργαλεία της τότε κυβέρνησης. Παίρνει τηλέφωνο τον Στουρνάρα για να του περιγράψει το "ντου" και του λέει:
"Είμαι πεντακάθαρη, μη τυχόν και κάνεις βήμα πίσω"
Με άλλα λόγια, βρείτε μια γυναίκα που θα πει κάτι τέτοιο σε αντίστοιχη περίπτωση.
Ο Στουρνάρας είναι ο ορισμός του επιτυχημένου αλλά δε ζηλεύω καμία θέση από όσες πέρασε ούτε τις απολαβές που μπορεί να του απέφεραν. Άρα προφανώς ούτε τον φθονώ. Για το γεγονός όμως ότι έχει γυναίκα με τόση αγάπη και θάρρος, ναι, τον ζηλεύω, πάλι φυσικά χωρίς να τον φθονώ. Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η λεπτομέρεια που βαραίνει για μένα περισσότερο από όλες τις πολύ σημαντικές πολιτικές που αναφέρθηκαν, είναι η κορυφή της συνέντευξης αυτής. Τι να μας πουν άλλωστε οι μικροπολιτικές κουζίνες των λιγούρηδων της εξουσίας μπροστά στα απολύτως ανθρώπινα;
Επίσης για να είμαι ειλικρινής, με έκανε να κοιτάξω πίσω (αν και το αποφεύγω) στο δάσος των αμέτρητων κοριτσιών με τα οποία μοιράστηκα στιγμές, στιγμάρες, ή καιρούς. Αμέτρητα επειδή νομίζω πως δε μπορώ να τα θυμηθώ όλα πια. Ή μπορεί και να μη θέλω. Σχεδόν όλες όμορφες, μερικές συγκλονιστικά όμορφες, κάποιες ήταν καλά παιδιά, όμως πόσες από όλες αυτές αλήθεια θα έλεγαν "μη κωλώσεις γιατί εγώ δεν κωλώνω"; Ξαφνικά τα δάχτυλα μιας παλάμης είναι υπεραρκετά για το μέτρημα. Για να μην πω ότι το "I got your back" είναι lost art πλέον, όπως λένε και στη Κάλυμνο. Γιατί όσο δε θέλω να κοιτάω πίσω άλλο τόσο δε θέλω να εξωραΐζω το παρελθόν. Καλό όμως είναι να βοηθούν και οι άνθρωποι σε αυτό, διαφορετικά η αντικειμενικότητα θα αναγκαστεί να πηδηχτεί από το παράθυρο...🙂
No comments:
Post a Comment