Το παραπάνω βίντεο κατάφερε σε μένα κάτι μοναδικό: Είναι το μόνο βίντεο που το είδα 5-6 φορές ώστε να καταφέρω να το δω ολόκληρο. Ποτέ δεν προσπαθώ να δω ολόκληρο κάτι ελεεινό, και μάλιστα τόσο ελεεινό όσο αυτό. Το αντίθετο, το κλείνω αμέσως. Για πρώτη μου φορά όμως επέστρεφα να το ξαναδώ. Δε μπορούσα να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο έχει πραγματικά συμβεί και το ξαναέβλεπα κάθε φορά με την ίδια έκπληξη. Μιλάω φυσικά για αυτό που μάλλον ήδη θα έχετε δει, με την Paula White σε ένα ανεκδιήγητο παραλήρημα που μετά ανακάλυψα ότι προφανώς δεν είναι το μόνο της αλλά πρέπει να είναι το ελεεινότερο, αν και σε τέτοια άτομα δεν υπάρχει πάτος (by all means).
Από που να το πρωτοπιάσεις:
- Ότι φτάσαμε στο σημείο Πρόεδρος των ΗΠΑ να έχει ένα τέτοιο άτομο για σύμβουλο; Μιλάμε για φάση που ξεπερνά ασύγκριτα προς τα κάτω το "Καρανίκας σύμβουλος ΠΘ".
- Την υστερία που, ακόμη και στο κομμάτι που είναι προσποιητή, δε παύει να δείχνει τα (ευρείας κλίμακας) απωθημένα της performer;
- Το ότι όταν ξεμένει από λέξεις αρχίζει τα ακαταλαβίστικα; (όχι πως τα υπόλοιπα αυτοσχεδιαστικά βγάζουν και πολύ νόημα).
- Το θράσος ως εκ τούτου να δουλεύει ένα ανεγκέφαλο ακροατήριο και μάλιστα πάνω σε ζήτημα (τον πόλεμο) που κρύβει αίμα;
- Το ότι μπολιάζει όλη αυτή την αιματηρή σαχλαμάρα με δήθεν Χριστιανισμό επικαλούμενη αγγέλους;
Ουκ έστιν αριθμός. Θα σταθώ όμως, ίσως και πάνω ακόμη από όλα τα προηγούμενα, σε ένα ακόμη στοιχείο: Όσο συμβαίνει αυτό το απίστευτο σκηνικό, σαν σε ταινία, πηγαινοέρχεται ένας τύπος πίσω της σκυμμένος πάνω από ένα βιβλίο (τη Βίβλο να φανταστώ;):
Η προφανής παρατήρηση που ο καθένας θα μπορούσε να κάνει, είναι ότι χωρίς τέτοια άτομα, η κάθε σαλεμένη κομπιναδόρισα όπως η πρωταγωνίστρια αυτού του αίσχους δε θα μπορούσε να βγάζει το ψωμάκι της με αυτό τον τρόπο. Εμένα όμως αυτό το σκηνικό μου ξύπνησε και συγκεκριμένες μνήμες από το ταξίδι μου στο Μαρόκο.
Γιατί;
Πίσω στο Μάη του 2015, βρίσκομαι το κατάστρωμα ενός πλοίου που ξεκινούσε από την Ιταλία για να φτάσει στο Μαρόκο μετά από 3 μέρες. Έτσι θα μπορούσα αργότερα να γυρίσω το μισό Μαρόκο μέσα σε 2 βδομάδες και 4000 χλμ. Στο μακρύ αυτό ταξίδι που ήταν και το μακρύτερο θαλασσινό για μένα, κάθε φορά που άφηνα την καμπίνα για να περπατήσω στο κατάστρωμα, έβλεπα κάποιους Μαροκινούς να μουρμουράνε σκυμμένοι πάνω από ένα Κοράνι που κρατούσαν στο χέρι. Τρομακτική η εικόνα ενός τόσο θρήσκου και ανεκπαίδευτου ατόμου σε ό,τι αφορά το τι είδους εργαλείο μπορεί να γίνει στα χέρια κακόβουλης ηγεσίας ή επιτήδειων.
Ο Χ κορανιόπληκτος Μαροκινός δεν έχει ουσιαστικές διαφορές από τον τύπο που είδατε πιο πάνω, πίσω από το διάβολο σε σώμα δήθεν Χριστιανής. Ή αν έχει, οι διαφορές του είναι σαν αυτές μεταξύ χουλιγκάνων. Ίδια ογκώδης άγνοια, διαφορετική αγέλη. Να σας πω όμως ποιος είναι ο ακόμη τρομακτικότερος για μένα; Ο φλούφλης πρωτοκοσμικός ανετούλης, ο οποίος παραμένει αχάμπαρος ενώ παρελαύνουν όλα αυτά τα τέρατα μπροστά του.
Παράδειγμα:
Με τις μνήμες αυτών των κορανιομανών Μαροκινών ακόμη φρέσκες, γράφω κάποια στιγμή ένα αρθράκι (που δυστυχώς δεν το βρίσκω τώρα) ορμώμενος από την έξαρση της λαθρομετανάστευσης που ήταν στην κορύφωσή της τότε (πρέπει να το είχα γράψει λίγο μετά το ταξίδι). Εστίαζα στις αγεφύρωτες πολιτιστικές διαφορές και το γεγονός ότι τις αγνοήσαμε, φτάνοντας στα κοινωνικά ζητήματα που αντιμετωπίσαμε αργότερα αλλά και ακόμη. Το παράδειγμα με τα κοράνια να περιφέρονται στο κατάστρωμα εκείνου του πλοίου ήταν ανάμεσα σε άλλα. Πρόσθεσα το γεγονός ότι το πλοίο είχε καταργήσει το "wellness center" για να γίνει pray room για τους κορανιόπληκτους, ότι οι καμπίνες των Μαροκινών βρωμοκοπάγανε φαγητίλα αφού μαγείρευαν όλοι τους μέσα εκεί, με αποτέλεσμα ακόμα και στην καμπίνα σου να νομίζεις ότι κοιμάσαι σε μαγειρείο κλπ. Με λίγα λόγια περιέγραφα την υποχώρηση του Δυτικού πολιτισμού στην πράξη, χωρίς όμως κανένα σενάριο συνωμοσίας. Δεν πιστεύω ότι π.χ. η Ρωσία πληρώνει την Grimaldi για να σουργελοποιεί τα πλοία της υπέρ των Μαροκινών ώστε να δίνει επιχειρήματα στους βελόπουλους της Ευρώπης, στο Μαρόκο πάει το πλοίο, Μαροκινούς πελάτες θέλει η Grimaldi, "Μαροκινό" έκανε το πλοίο της.
Έλαβα σχόλιο που έδειχνε ενόχληση για την ανάρτηση αυτή που την είχα κάνει τότε λόγω της κορύφωσης της λαθρομετανάστευσης, και μάλιστα από ένα καλοταξιδεμένο μηχανόβιο. Αν θυμάμαι καλά την είχε βαφτίσει "φτωχό δοκίμιο". Βέβαια, αυτοί που σκοτώθηκαν στο Παρίσι το Νοέμβρη του ίδιου έτους και μάλιστα μεταξύ άλλων από άτομα που πέρασαν τα Ελληνικά σύνορα τον καιρό που εγώ έγραφα για το ζήτημα, δεν είναι δυστυχώς ανάμεσά μας πλέον ώστε να του πουν ότι καλό είναι να γειωθεί λίγο με την πραγματικότητα χωρίς να φοβάται τι θα του πουν οι επαγγελματίες δικαιωματιστές των ανατολικών πρακτόρων.
Αλλά για να μη μιλάω μόνο εγώ, ας δούμε τι λέει η Τεχνητή Νοημοσύνη σε σχετική μου ερώτηση:
"Μπορείς να μου θυμίσεις αν ένας από τους εκτελεστές στο Μπατακλάν είχε εισέλθει από τα Ελληνικά σύνορα;"
Gemini said:
"Ναι, έχεις δίκιο. Η έρευνα για τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι επιβεβαίωσε ότι δύο από τους δράστες είχαν εισέλθει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας, αν και η δράση τους επικεντρώθηκε στο Stade de France και όχι απευθείας μέσα στο Μπατακλάν.
Συγκεκριμένα:
Η διαδρομή από τη Λέρο: Δύο από τους βομβιστές αυτοκτονίας που ανατινάχθηκαν έξω από το στάδιο (Stade de France), οι Ahmad al-Mohammad και Mohammad al-Mahmod (ονόματα από πλαστά συριακά διαβατήρια), είχαν φτάσει στη Λέρο στις 3 Οκτωβρίου 2015. Εκεί καταγράφηκαν από τις ελληνικές αρχές ως πρόσφυγες, πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους μέσω της βαλκανικής οδού προς την κεντρική Ευρώπη.
Οι δράστες του Μπατακλάν: Οι τρεις τρομοκράτες που εισέβαλαν στο θέατρο Μπατακλάν (Ismaël Omar Mostefaï, Samy Amimour και Foued Mohamed-Aggad) ήταν Γάλλοι υπήκοοι. Αν και είχαν ταξιδέψει στη Συρία στο παρελθόν για να εκπαιδευτούν, η είσοδός τους πίσω στην Ευρώπη έγινε με διαφορετικούς τρόπους, εκμεταλλευόμενοι κυρίως τα ευρωπαϊκά τους διαβατήρια.
Με λίγα λόγια:
Ενώ οι δράστες μέσα στο Μπατακλάν ήταν κυρίως Γάλλοι που είχαν επιστρέψει από τη Συρία, οι συνεργοί τους που χτύπησαν το στάδιο την ίδια νύχτα χρησιμοποίησαν όντως τη Λέρο ως πύλη εισόδου στην Ευρώπη, παριστάνοντας τους πρόσφυγες."
(Έκανα λάθος ως προς το που ακριβώς έδρασαν αυτοί που μπήκαν από τη Λέρο αλλά δεν αλλάζει τίποτα επί της ουσίας.)
Είναι μόνιμη η διαπίστωσή μου όπου ταξιδεύω, ότι λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να δουν έξω από την όμορφη αυλή τους. Δεν έχει να κάνει με καλές ή κακές προθέσεις, φοβάμαι ούτε καν αυστηρά με τη μόρφωση. Πιστεύω πως πρωτίστως είναι ζήτημα διάθεσης συνεχούς αυτοβελτίωσης, άσκησης αντιπολίτευσης στον ίδιο σου τον εαυτό και δύναμη να βγεις από τη ζώνη ασφαλείας για να δοκιμάσεις αν αυτό που έχεις στο κεφάλι σου έχει επαφή με την πραγματικότητα. Ωραίες οι πεντακάθαρες και υπερτακτοποιημένες γειτονιές με ευάριθμους κάδους ανακύκλωσης, τις ζηλεύω γιατί τις στερήθηκα εκεί που μεγάλωσα, αλλά καλοί μου φίλοι για να τις διατηρήσετε (και να τις διατηρήσουμε γιατί επιτέλους και η Ελλάδα προς τα κει πάει) πρέπει να χαμπαριάζετε. Αλλιώς, διαβάστε ιστορία να δείτε τι έπαθαν οι "Ρώμες" που έχασαν τη ρώμη τους.
No comments:
Post a Comment