Αντικειμενική κρίση για το τι πρόσφερε ένας ηγέτης στον τόπο του, είναι η σύγκριση με το τι παρέλαβε και τι παρέδωσε. Αν μάλιστα ο λαός του, όχι μόνο δε σέβεται το θάνατό του (ακόμη χειρότερα που αυτός προκλήθηκε από εξωτερική επέμβαση) αλλά τον πανηγυρίζει κιόλας, τότε δε χρειάζεται καν σύγκριση.
Τι να πει κανείς για την ελεεινότητα του Ιρανικού παπαδαριού που άφησε πίσω της αμέτρητα πτώματα και βασανισμένες ψυχές. Στην καλοχορτασμένη Δύση δύσκολα μπορεί ο μέσος φλούφλης να καταλάβει τι πέρασε ο λαός της κάποτε Περσίας στα χέρια αυτών των τεράτων. Τι να πει κανείς π.χ. για την τύχη της φίλης μου Ζάρι που γεννήθηκε ακριβώς όταν ξεκίνησε η μετατροπή αυτής της χώρας σε βασανιστήριο. Και τι ειρωνεία να σε λένε Ζάρι με τόσο κακό ζάρι και να σημαίνει "χρυσή" ενώ δεν έχεις ελπίδα πλουτισμού.
Η κάθε Ζάρι λοιπόν ζούσε όλα αυτά τα χρόνια με τα αισθήματά της τυλιγμένα ασφυκτικά και με το ζόρι μέσα σε μια μαντίλα. Στον ανεπτυγμένο κόσμο μπορούσε να έρθει μόνο με πολύ ζόρι και τύχη και μάλιστα για λίγο, από ένα σημείο και μετά ως καθόλου. Τα σχετικά εύκολα ταξίδια ήταν μόνο π.χ. σε καμιά Τουρκία. Πως να νιώθουν όλες αυτές οι γυναίκες (όχι πως οι άντρες πέρναγαν παραδεισένια) βλέποντας τα λοβοτομημένα ζόμπι των επαγγελματικών διαδηλώσεων της αριστεράς και της οπισθοδρόμησης, να φωνάζουν υπέρ του καθεστώτος που τους διέλυσε τη ζωή...
Η ηγεσία των ζόμπι φυσικά και έχει κίνητρο να βγάζει βόλτα τα σκυλάκια της συνήθως (αν όχι αποκλειστικά) στην Αμερικανική πρεσβεία. Που να τα πάει; Στη ρώσικη; Δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει; Σιγά μη νοιαστεί τη Ζάρι. Αυτή έπρεπε να περιμένει να περάσει η μισή της ζωή για να δει (αν δει) άσπρη μέρα. Ξέρετε τι ωραίο που είναι να πεις σε μια γυναίκα "α, τώρα που έγινες 50 μπορεί να ζήσεις ότι σου απέμεινε και λίγο σαν άνθρωπος"... Σκεφτείτε όμως πόσο ελεεινό κάθαρμα πρέπει να είσαι για να δέχεσαι να σε ταΐζει ο βασανιστής της Ζάρι.
Για τον κοινωνικό κορεσμό της Δύσης δεν έχω βαρεθεί να γράφω γιατί αποτελεί μητέρα της (όχι μεγάλης) πιθανότητας διάλυσής της και απαγορεύει την ενηλικίωση των κοινωνιών της, φυσικά υποδαυλιζόμενος από τους πράκτορες της Ανατολής. Σήμερα που αντιμετωπίζουμε τη μια πρόκληση μετά την άλλη, στο τιμόνι των ΗΠΑ βρίσκεται το ελεεινότερο κρέας που περπάτησε στη Δύση ποτέ. Μη βιάζεστε να του πείτε μπράβο για την εξόντωση του Χαμενεΐ, δείτε τι έγραφε αντιπολιτευόμενος την πιθανότητα αντίστοιχων αποφάσεων. Ή μήπως δε μας ζάλισε τα καμπανέλια αυτός και οι ακόλουθοί του ότι η μοίρα του χρωστά Νόμπελ Ειρήνης;
Εγώ επειδή δεν είμαι υποκριτικά "με τον άνθρωπο" ούτε με τον τραμπ ούτε με το βλαδίμηρο ούτε με τους μουλάδες αλλά ουσιαστικά με τον άνθρωπο, χαίρομαι απεριόριστα που ψόφησε ο βασανιστής των Περσών και που έστω αργά αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν μια ευκαιρία να ζήσουν σαν άνθρωποι και να φτιάξουν υγιέστερες διακρατικές σχέσεις επιτέλους. Έστω και αν ο ψόφος ήρθε από ένα άχρηστο πορτοκαλί κρέας και από τον διεφθαρμένο πλην ασύγκριτα ικανότερο Μπίμπι. Αυτός ουσιαστικά έφερε και το πορτοκαλί κρέας στο τιμόνι των ΗΠΑ, σε μια τόσο οριακή εκλογή της οποίας την πιθανή αλλοίωση θα τη μάθουμε ή πολύ αργά ή ποτέ. Μπορεί βέβαια ένας υπέροχος υποψήφιος όπως ο πορτοκαλής να πήρε όλα τα swing states και να προκάλεσε από την υπεροχότητά του (που θα έλεγε ένας τραμπικός) ένα τέτοιο split ticketing. Να είχαμε δηλαδή για 2η φορά υπέρ του τραμπ μια τόσο ιδανική γι αυτόν κατανομή ψήφων (την προηγούμενη φορά που επαναλήφθηκε το φαινόμενο, πάλι όλως τυχαίως υπέρ τραμπ, η Χίλαρυ πήρε σχεδόν 3 εκατομμύρια παραπάνω ψήφους).
Σκεφτείτε παράλληλα και τη χαρά των Ουκρανών. Αν δεν υπήρχε το κτηνώδες Ιρανικό καθεστώς, πόσα sahed drones θα είχαν γλιτώσει αυτοί οι εξίσου άτυχοι Ουκρανοί και πόσες ζωές θα είχαν σωθεί... Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί το εξής: ο περίφημος "2ος στρατός του κόσμου", αποδείχτηκε τόσο δεύτερος που είχε ανάγκη Ιρανικά drones και μάλιστα τόσο ξεφτιλισμένης τεχνολογίας, αφού αυτά ουσιαστικά είναι ένα σκουτεράκι με φτερά. Βέβαια όταν τα έχεις σε τέτοιες ποσότητες αποκτά σημασία ακόμη και ένα ρεζίλι όπλο σαν αυτό που το ακούς από χιλιόμετρα και το ρίχνεις με καραμπίνα. Με την ποσότητα άλλωστε μπορεί ακόμη να διεξάγει τον πόλεμο αυτό η ρωσία γιατί η ρωσική ποιότητα είναι ο λόγος που ρωσικό κινητό, αυτοκίνητο ή υπολογιστής απουσιάζουν ευτυχώς από τη ζωή μας. Της τελειώνει το κρέας για τα κανόνια της ρωσίας; Αγοράζει κι άλλο. Κορέα, Αφρική, Αλαχουακμπάρηδες, δεν τη πειράζει. Κρέας να είναι.
Ούτε το δημόσιο λόγο στην Ελλάδα φαίνεται να τον πειράζει αυτό το γεγονός, και ας σκοτώναν αλαχουακμπάρηδες τους Έλληνες της Μαριούπολης και μάλιστα Πασχαλιάτικα. Όχι μόνο δεν πειράζει, αλλά ήρωες όπως ο συμπατριώτης μας ο Μιχαήλ βαφτίστηκαν ναζί (!) επειδή είχαν λέει το θράσος να μιλήσουν μέσω βίντεο στο Ελληνικό κοινοβούλιο(!!) την ώρα που οι ρώσοι τους έψαχναν να τους σφάξουν. Έτσι είναι αφού η ρωσία έχει αγοράσει σχεδόν όλους τους στρατιωτικούς αναλυτές, ένα σωρό καθηγητές στρατιωτικών σχολών, δημοσιογράφους, "καλλιτέχνες" και λοιπά δημόσια πρόσωπα, μερικά από τα οποία τα έκανε δημόσια η ίδια. Σε αυτό το σκηνικό, αν εμπλακούμε σε πόλεμο θα πάμε με το Δένδια που δε θέλει ούτε τον Άγνωστο Στρατιώτη να καθαρίσει, μη τυχόν και στεναχωρηθούν τα ενεργούμενα της πρεσβείας στο Ψυχικό που κατάντησαν το μνημείο τσαντίρι.
Δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσουν οι μέρες που θα έρθουν αλλά ό,τι κακό και να φέρουν μην ανησυχείτε γιατί θα το αξίζουμε στο έπακρο. Το πολύ να φέρουν και κάτι καλύτερο από αυτό που αξίζουμε. Ας χαρούμε μια ιστορική μέρα σαν αυτή του ψόφου του ιρανού χίτλερ και ας βάλουμε λίγο μυαλό για τις "πίστες" που έρχονται. Η εποχή που τρώγαμε από τα έτοιμα έχει τελειώσει από καιρό.
No comments:
Post a Comment