Canoeing...

...brings you to nice places like this

or this

or that one

or you can just sit and watch the incrediblue of the sea

Here's a video at one of the best swimming spots:

Boys like toys

Few days ago I bought my first bicycle after a couple of decades:

And now for the first time it will be not clear enough what do I mean when I say "my bike" as all through these years I only had motorized ones. That thing is good fun for the money by the way.

Just few hours ago I got my first canoe! Been thinking about having one for the last couple of years and...here it is:

That's 3.5 meters double seat. This is amazing fun for the money and it is a pity I couldn't have a decent video of me while paddling (hard to hold my phone and paddle at the same time). Here it's me testing it for the first time around my house:

Μαύρα Πουλιά

Του Αντρέα Ταρνανά

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΩΓΟΥ

       Μας έψαχνε όσο βαστούσε η νύχτα σε όλα τα μπαρ των Εξαρχείων. Όχι εμένα. Εκείνον που είχε τον ίδιο μ' αυτήν αϊτό ζωγραφισμένο στο μπράτσο του. Τον Γιώργο Κορδέλα, γνωστό σκηνοθέτη σήμερα, που τότε ήταν τακτικός συνοδοιπόρος μου στην ακατεύθυντη περιπλάνηση. Μ' εντυπωσίαζε πολύ αυτός ο δίδυμος αϊτός που είχε ανεξίτηλα τυπώσει ο καθένας με τατουάζ πάνω στο δέρμα του. Ήταν κάτι σαν τη “λίσπη” των αρχαίων. Το όστρακο που έσπαζαν στα δύο και κρατούσε το μισό κομμάτι ο άνθρωπος που είχε φιλοξενηθεί και το άλλο μισό ο οικοδεσπότης για να το έχουν σαν μέσο αναγνώρισης αν ύστερα από χρόνια τύχαινε να ξανασυναντηθούν. Θα συνέβαλαν τότε τα σπασμένα όστρακα κι αν ταίριαζαν θα καταλάβαιναν ότι ήταν αυτοί που τη φιλία τους είχε θεσμοποιήσει ο Ξένιος Ζεύς. “Εραλδισμός” λεγόταν η πράξη και το κάθε κομμάτι “σύμβολον”. Από εκεί πήρε τη μεταφορική της σημασία η λέξη και ορίζει πλέον το κρυμμένο πίσω από μια πρόδηλη έννοια νόημα.

       Τελικά μας βρήκε τα χαράματα, στο αχανές σπίτι της Τρίτης Σεπτεμβρίου όπου έμεναν οι δυό τους και πολλοί άλλοι. Είχαμε αποσυρθεί νωρίς, κουρασμένοι από τη συνεχή παρουσία μας στα στέκια της διασκέδασης και τρώγαμε μια αυτοσχέδια μακαρονάδα, πίνοντας ούζο καθώς ήταν το μόνο ποτό που υπήρχε εκεί και ακούγοντας με ακραία εμμονή όλη τη νύχτα το “Πρωινό τσιγάρο” του Νότη Μαυρουδή και του Άλκη Αλκαίου, ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάνου Λοϊζου που είχε χαθεί πρόσφατα.

       Την έπιασε ένα γοερό κλάμα για την άγονη βραδιά που πέρασε, γυρεύοντας στα συνήθη μέρη το πρόσωπο που βρισκόταν στον απρόβλεπτο για τον τρόπο της ζωής του χώρο του σπιτιού. Τούτο το απλό γεγονός της προκάλεσε υστερία, κατάσταση που την ενίσχυσε ο διαταραγμένος από τις τοξικές ουσίες ψυχισμός της και την οδήγησε έξω από κάθε λογικό έλεγχο. Σε λίγο όμως ηρέμησε και κοιμήθηκε ήσυχα ανάμεσά μας.

       Ξαναβρεθήκαμε οι τρείς μας μετά από αρκετό καιρό σ' ένα κυπριακό μαγαζί στη Βαλτετσίου, δίπλα από το σπίτι που είχαμε καταλάβει για κοινοβιακή στέγαση πριν μερικά χρόνια. Ήταν πολύ εύθυμη και θετικά αναστατωμένη από ένα όνειρο που της είχε υποδείξει έναν αριθμό του λαχείου και που μετά απο έντονη αναζήτηση τον είχε βρει στη Θεσσαλονίκη. Κουβαλούσε συνέχεια πάνω της το μαγικό χαρτί και αδημονούσε να έρθει η μέρα της κλήρωσης, επειδή ήταν απόλυτα βέβαιη ότι θα κερδίσει. Ήπιαμε γενναία, ξοδεύοντας μια μεγάλη προκαταβολή από τη σοδειά της επιτυχίας και τσουγκρίζαμε τα ποτήρια ευχόμενοι ο ένας στον άλλο “καλό βόλι” , γιατί κάποια αναταραχή υπήρχε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και είμασταν έτοιμοι να φύγουμε για το μέτωπο οι άρρενες, αφού ανήκαμε στην επίλεκτη κατηγορία “γιώτα πέντε”, δηλαδή στους ακατάλληλους για στράτευση λόγω ανίατης ψυχοπαθολογίας που ήταν η εκούσια νόσος της γενιάς μας.

       Κρατώ ως κεντρικό σημείο της ανάμνησής της αυτή την εικόνα της ευτυχούς προσμονής και το αβίαστο γέλιο που της είχε λείψει αργότερα όπως έμαθα. Την ξανασυναντώ καμιά φορά ως νεαρό θυμωμένο κορίτσι ή αφελή υπηρέτρια στις ταινίες του λαϊκού κινηματογράφου, που οι εικόνες τους δύσκολα γεφυρώνουν τη διαδρομή ως την αγωνιώδη προσωπικότητα που γνώρισα στην ώριμη εποχή της. Ύστερα τη θυμάμαι στην “Παραγγελιά” του Παύλου Τάσσιου, που υπήρξε και ο πρώτος της σύζυγος, να ξεβάφεται με ταραγμένες κινήσεις μέσα στο πλάνο και να απαγγέλει με μια βίαιη απόγνωση που σου θρυμμάτιζε κάθε παγωμένο τοπίο της ψυχής, ποιήματα από τη συλλογή “Τρία κλικ αριστερά”, το πρώτο έργο της και από το “Ιδιώνυμο” που ήταν η επόμενη δουλειά της.

       Μια παράξενη συγκυρία μας έντυσε λίγο αργότερα με τον ίδιο ροκ ήχο στο δίσκο των Magic de Spell “Τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών”, όπου υπήρχε μια σύνθεση πάνω σ' ένα ποίημά της κι ένα δικό μου τραγούδι. Ήταν ωραία στις συναυλίες όταν άναβαν δεκάδες αναπτήρες σαν υπόγειος έναστρος ουρανός, την ώρα που ο τραγουδιστής έλεγε σχεδόν πεζολογικά “εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά” μνημονεύοντας όλους τους ραγισμένους που είχε συναντήσει στη ζωή της. Ακολουθούσε ή προβάδιζε, ανάλογα με την περίπτωση, το δικό μου “Ηλί λαμά”, μια προσευχή για τους καταραμένους που χωρίς να το έχω προδιαγράψει περιλάμβανε πλέον κι εκείνη.

       Η ποίησή της κρατούσε ακόμα τη νεανική ορμή του οργισμένου κοριτσιού που είχαμε γνωρίσει στις παλιές ταινίες, διασταυρωμένη όμως με τη βαθιά πίκρα της έμπειρης γυναίκας που εξάντλησε το απόθεμα των σχεδίων και δέχτηκε στο κορμί της όλες τις μορφές βιασμών. Κοινωνικών, ερωτικών, μεταφυσικών, τοξικών, που τελικά τη λύγισαν και την απέκοψαν από τη ζωή πολύ πρόωρα, σε μια ηλικία που οι περισσότεροι ποιητές βρίσκουν τον προσωπικό τους δρόμο και ξεκινούν την πιο γόνιμη πνευματική τους περίοδο. Κάποιες πλευρές αυτής της τραυματισμένης γυναίκας είδαμε να μορφοποιούνται στις λιγοστές εμφανίσεις της στις ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου, στην “Όστρια” του Ανδρέα Θωμόπουλου και στο “Βαρύ πεπόνι” του Παύλου Τάσσιου, που παρουσιάζουν δύο πολύ χαρακτηριστικά δείγματα της υποκριτικής της ωριμότητας που αντικατέστησε την επιφανειακή συμπεριφορά του νεανικού της ειδώλου.

       “Το βαρύ πεπόνι” είναι μια από τις ελάχιστες στον ελληνικό κινηματογράφο προσπάθειες διείσδυσης στη δομή των λαϊκών στρωμάτων, σύμφωνα με τα πρότυπα του ιταλικού νεορεαλισμού, του αγγλικού “φρη σίνεμα”, του ουγγαρέζικου και του τσεχοσλοβάκικου κινηματογράφου της εποχής της “'Ανοιξης της Πράγας”, που είχαν δημιουργήσει μια δυναμική σχολή ανίχνευσης της σύγχρονης κοινωνίας. Σχεδόν ταυτόχρονα με την τελευταία ταινία αυτού του ρεύματος που είναι “Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο” του Έλιο Πέτρι, ο Τάσσιος αρθρώνει τις δύο σημαντικότερες ταινίες του άμεσου κινηματογράφου στην Ελλάδα το “Ναι μεν αλλά” και “Το βαρύ πεπόνι”.

       Η μεταμόρφωση του δροσερού κοριτσιού του Φίνου στην κουρασμένη εργάτρια με την πρόωρη ενηλικίωση, τα βουλιαγμένα όνειρα της εφηβείας στο ημιυπόγειο σπίτι, τον ραγισμένο γάμο και τη διάψευση κάθε προσδοκίας της, αποτελεί μια ένδειξη της γενικότερης μετάβασης του κινηματογράφου των αρχών του '70 από την επιφανειακή γοητεία της βιομηχανικής παραγωγής στη συνειδητή καταγραφή των πραγματικών κοινωνικών μεγεθών που επιτεύχθηκε με την εμφάνιση της ανεξάρτητης ταινίας χαμηλού κόστους. Μια τάση που άφησε έντονο ίχνος στο ξεκίνημά της αλλά στη συνέχεια αυτολογοκρίθηκε κι έχασε τη διορατική ματιά της μέσα στον περίπλοκο ιστό των υψηλών κεφαλαίων, στη γραφειοκρατική λογική της επετηρίδας και στην άγονη σπορά του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου που την ενίσχυσε οικονομικά αλλά τη μάρανε εκφραστικά.

       Η πλαδαρή από την κρατική προστασία αισθητική των ταινιών δεν ταιριάζει σε μια ηθοποιό εμπλουτισμένη με την περιουσία των απογοητεύσεων και των επιλογών της φθοράς. Αποτραβιέται από τον κύκλο τους και αρχίζει να γράφει, εκχύνοντας έναν συναισθηματικά φορτισμένο προσωπικό λόγο στο χαρτί, σε μια προσπάθεια να χωρέσουν στη στενή επιφάνεια των σελίδων του όλα τα σπασμένα αγάλματα που βρίσκονται θαμμένα στη γη της μνήμης της. Οι προοπτικές της τέχνης, της γυναικείας χειραφέτησης, των κοινωνικών μετασχηματισμών που είχε αναγγείλει η δεκαετία του '60 και άρχισαν να τους αναιρούν οι επόμενοι καιροί.

       Η δικτατορία, η μεταπολίτευση, η αριστερή δημαγωγία, η κενότητα των επαναστατικών συνθημάτων στα χείλη των τεχνητά ατημέλητων φοιτητών που εκκολάπτουν μέσα τους τον αυριανό κομψό γραφειοκράτη, τον μονοδιάστατο επιχειρηματία ή το ιδιοτελές στέλεχος των κυβερνήσεων της “αλλάγης”, όπως ονομάστηκε η άνοδος των σοσιαλδημοκρατών στην εξουσία, δευρύνουν το ρήγμα στην ψυχή του κάθε ευαίσθητου ανθρώπου και τον οδηγούν σε μια εκούσια απομόνωση ή σε μια πορεία αυτοκαταστροφής.

       “Δεν κλαίω που πέθανες” λέει σ' ένα ποίημα απευθυνόμενη στον πατέρα της “αλλά γιατί δεν έζησες ποτέ”. Φράση οριακή για τη γενιά του δεύτερου πολέμου που ανατράφηκε με το όραμα της επανάστασης, το υλοποίησε ως προς ένα βαθμό και το έχασε μέσα σε μια στιγμή από τα χέρια της, για να βρεθεί καταδιωγμένη ή έγκλειστη στη σιωπή της αποδοχής της ήττας. Η θλίψη που κουβαλά ο Τάσος Λειβαδίτης από την πτώση των θραυσμάτων του κοινωνικού οράματος πάνω του, μεταγγίζεται αναλογικά και στις πρώτες γενιές της μεταπολίτευσης, που βλέπουν μια αντίστοιχη ανάφλεξη της συλλογικής αισιοδοξίας αλλά οι ελπίδες τους βουλιάζουν γρήγορα μέσα στις προσωπικές επιδιώξεις ανόδου και στην ευτελή συναλλαγή που θα φέρει η προστριβή κάποιων προερχομένων από τις λαϊκές τάξεις με την εξουσία.

       Όσοι δεν χωρούσαν στον στενεμένο από τη μεταποίησή του αγώνα εκείνη την εποχή έπεφταν στην πρέζα. Θυμάμαι όλους τους συμμαθητές μου από το 13ο Λύκειο της Γούβας, που δεν δέχονταν την τυποποιημένη αριστερά, να εγκαταλείπουν τις οργανώσεις της νεολαίας της φεύγοντας προς τις εκτάσεις του αναρχισμού και ύστερα να καταλήγουν στην ηρωίνη. Τα πιο διαυγή πνεύματα να ερωτοτροπούν με το μηδέν, αναζητώντας σε φαρμακευτικές εκχυμώσεις την υποκατάσταση του σακαταμένου οράματος που τους είχε προσφέρει ένα σύστημα αναρριχιτικών φυτών, ένας εσμός από αμόρφωτους που είχαν αυτονομαστεί επαναστάτες, ενώ το μόνο που είχαν βαθιά ριζωμένο μέσα τους ήταν οι κώδικες υποταγής, οι κομμένες κεφαλές που τους έλεγε ο Τσίρκας και συνιστούσαν τα υλικά μιας πρόχειρα υψωμένης πυραμίδας.

       Ο επιδεικτικός, σαν το άγαλμα του Ρίο, χριστιανός πρόεδρος της Βραζιλίας το 1939, όπως περιγράφει ο Χόρχε Αμάντο στην “Ανταρσία”, απαγόρευσε ως αντιχριστιανικά τα κείμενα του Χριστού από την “Επί του όρους ομιλία” που είχε δημοσιεύσει αποσπασματικά ένα λογοτεχνικό περιοδικό χωρίς να αναφέρει το δημιουργό τους θεωρώντας ότι είναι πασίγνωστα. Πράξη που φανερώνει την τεράστια απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στον ιδρυτή μιας κοσμοθεωρίας και στους οπαδούς του που συνήθως τη στρεβλώνουν και τη χειρίζονται για ατομικά οφέλη. Ακριβώς τα ίδια είπε ένα στέλεχος μιας γνωστής για την ιεραρχική δομή της αριστερής νεολαίας, χαρακτηρίζοντας ως αντιμαρξιστικά κάποια αποσπάσματα από την “Κριτική της πολιτικής οικονομίας” του Μαρξ που είχα χρησιμοποιήσει για να υποστηρίξω σε μια ομιλία μου την ιστορική αξία του Καβάφη, καθώς για εκείνον ίσχυαν ακόμα οι αφορισμοί του Μάρκου Αυγέρη που τον θεωρούσε σύμπτωμα της αστικής παρακμής. 

       Η τραγική αυτή ομοιότητα δύο τάσεων που θεωρητικά ορίζονται ως αντίθετες αποθάρρυνε πολλούς ευαίσθητους στα ζητήματα της κοινωνίας ανθρώπους και τους έκανε να αποστραφούν την αριστερά χάνοντας ταυτόχρονα το τελευταίο καταφύγιο των ιδεών τους. Στη γενοκτόνο ορμή αυτού του ξεθωριασμένου στόχου οφείλονται οι απρόβλεπτες αποκλίσεις κάποιων μελών της, όπως η τρέλα του Αλτουσέρ, η αυτοκτονία του Πουλαντζά, η εκούσια αναζήτηση του θανάτου του Παζολίνι και η καταφυγή στην άσπρη σκόνη της Κατερίνας, που την οδήγησε στα χειμέρια μονοπάτια της Περσεφόνης χωρίς όμως την προοπτική της επόμενης άνοιξης.

Ιλέκτιονς

Ο ζόφος σου λύνει τα χέρια μερικές φορές...

Λυτρωτικός όμως από μια μεριά γιατί σου θυμίζει το "Καληνύχτα Κεμάλ..." Ψάχνοντας λοιπόν λόγια για τις χτεσινές εκλογές μια εικόνα σήμερα το πρωί έδωσε το καλύτερο σχόλιο για τα αποτελέσματα:

Λιγδιάρης παπάς με μαύρη τζοβενιάρικη μισοχάρβαλο BMW, παρκάρει στη ράμπα των ΑΜΕΑ και μετά παρκάρει τα ράσα και τη χυδαιοκοιλούμπα του στο κοντινό καφενείο όπου γίνεται παραπάνω από ευπρόσδεκτος σε τραπέζι μιας δεκαπενταριάς νικοτινιάρηδων καφενόβιων.

Κάπως έτσι ο Τζήμερος είναι πίσω από το Χαϊκάλη, το Ποτάμι πίσω από την Ελιά, οι Γέφυρες πίσω από το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών (Φύση - Κυνήγι - Ψάρεμα - Παράδοση). Η Αφροδιτούλα της Πασοκοελιάς δηλώνει νικητής και μάλιστα καταφέρνει να μην γελάσει ξεστομίζοντάς το, Ο Αλέξης ο αμόρφωτος νιώθει θριαμβευτής και αν δεν πατήσεις off πριν τον εμετό καλά να πάθεις. Ας πρόσεχες.

Καιρό πριν έγραφα διάφορες μαλακίες για την "σιωπηρή πλειοψηφία της λογικής" που περιμένει το σχήμα που θα την εκφράσει για να αλλάξουν τα δεδομένα. Δεν υπάρχει αυτό. Παίδες είμαστε λιγότεροι από 10%. Καμμία αμφιβολία πλέον. Οι υπόλοιποι είναι ο παπάς της ιστορίας σε διάφορες λιγότερο ή περισσότερο έντεχνες παραλλαγές.

Το rock 'n roll είναι όμως πάντα εδώ.

Φάτε αυτό και διαβάστε και τα στιχάκια του παρακαλώ

Κρυφές χάρες

Πριν σφίξουν οι ζέστες αυτές είναι οι τελευταίες μέρες που σου επιτρέπουν να απολαύσεις τη βόλτα σου στη φύση χωρίς καν να ιδρώσεις. Όχι πως ο ιδρώτας αφαιρεί και πολλά από την απόλαυση αλλά λέμε τώρα...

Το Λαύριο είναι η πρώτη πόλη που απήλαυσε σιδηροδρομική σύνδεση με την Αθήνα πριν οι αθάνατες συντεχνίες το σταματήσουν και η αντίστοιχη γραμμή, εγκατελλειμένη, δίχως καν τις ράγες τις, πάντα μου προκαλούσε έλξη όποτε επισκεπτόμουν το κοντινό αρχαίο θέατρο του Θορικού (το αρχαιότερο Ελληνικό).

Εδώ είναι τα λίγα μέτρα από τις ράγες που σώζονται μέχρι σήμερα:
(Η πρώτη εικόνα τραβήχτηκε στο μικρό γεφυράκι που το τοπικό χιούμορ βάφτισε "Σουέζ")

Στα επόμενα μέτρα έχουν γλιτώσει μόνο τα σανίδια της εποχής (το εν λόγω τρένο ξεκίνησε το 1885!)

Ο βασικός λόγος όμως που βρέθηκα εκεί δεν ήταν απλά να περπατήσω τη γραμμή αλλά να βρω τον περίφημο ναό Δήμητρας και Κόρης, σπουδαίο Δωρικό κτίσμα του 5ου π.χ. αιώνα, για το οποίο δεν βρίσκεις εύκολα πληροφορίες για τη θέση του ακόμη και αν μιλήσεις με ντόπιους που ξέρουν την περιοχή. Το μόνο που απεκόμισα ρωτώντας (εκτός από την φιλότιμη διάθεση ανθρώπων να βοηθήσουν πράγμα που συναντάς εύκολα στο Λαύριο) ήταν μια μουτζούρα στο τραπεζομάντηλο αγαπημένης ταβέρνας (κουτούκι ορθότερα) από κάποιον που "ήξερε" που βρίσκεται ο ναός...κάτι σαν "στρίβειν δια του αρραβώνος" από το ερώτημα σχεδιάζοντας ημιακατάληπτα...είχαμε πιεί και λίγο...

Ξεκίνησα την επόμενη μέρα μια δεύτερη απόπειρα με ελπίδα να βρω την υπάλληλο στην είσοδο του αρχαίου θεάτρου μήπως ήξερε κάτι παραπάνω αλλά ατύχησα. Παρακάμπτω τις εύκολες λαβές για σχόλια που δίνει η απουσία ενός Δ.Υ. και πάω με τη μηχανή κοντά στο "Σουέζ". Την αφήνω και περπατώ την γραμμή του τρένου όσπου αρχίζω και βλέπω μάρμαρα διάσπαρτα στα χωράφια.

 Αφήνω τη γραμμή, κατεβαίνω το πρανές και περπατώ στα χωράφια ακολουθώντας τα μάρμαρα κάθετα προς το σιδηρόδρομο. Τα μάρμαρα πυκνώνουν και ορίζουν το λιόφυτο εκεί ως αναβαθμίδες:

Βρισκόμενος σε μικρό ύψωμα διακρίνω αμυδρά ένα μικρό άνοιγμα στις καλαμιές του παράλληλου με το τρένο χειμάρρου και στην άλλη όχθη φαίνονται πάλι κομμάτια από μάρμαρο:

Πλησιάζω το άνοιγμα και είναι πλέον σχεδόν βέβαιο ότι κάτι υπάρχει πίσω από αυτό το άθλιο, περιστοιχισμένο με μάρμαρα τσιμέντο:

Πριν σκαρφαλώσω βλέπω αρχαία τεμάχια στο χείμαρρο μέσα:

Πατώ στην πέτρα αυτή,

και ανεβαίνω σε ένα επίπεδο όπου η συγκίνηση δεν περιγράφεται. Στο πουθενά ξέφραγος και χύμα αφημένος μόνος του ο Ναός Δήμητρας και Κόρης ή καλύτερα ότι άφησαν οι λεηλασίες αιώνων:

Αγκαλιάζω τα μάρμαρα και αυτόματα βουρκώνουν τα μάτια. Τελευταία φορά που δάκρυσα αντικρίζοντας κάτι ήταν στην Πίζα πριν 10 μήνες αλλά αυτή εδώ η εμπειρία είναι ακόμη πιο ιδιαίτερη αφού μεταξύ άλλων αφορά και το χώμα πάνω στο οποίο πρωτοπερπατήσαμε. Αυτός ο συνδυασμός εγκατάλειψης και ιστορικής ομορφιάς δίνει σπάνια και απερίγραπτη συγκίνηση. Δεν βλέπω την ώρα να ξαναπάω να χαϊδέψω τα ερείπια...

Υ.Γ.1 Κάποιος είπε αντίο εδώ:

Υ.Γ.2  Άργησα λίγο αλλά σε άφησα με ωραία θέα:

Υ.Γ.3 Όποιος θέλει να τον οδηγήσω εκεί ας επικοινωνήσει μαζί μου. Άλλωστε οι φωτογραφίες είναι γεωαναφερμένες (για όσους ξέρουν) και βέβαια θα κάνετε κλικ για να τις χαρείτε σε αξιοπρεπές μέγεθος. Αν μοιραστείτε κάτι από τα ανωτέρω παρακαλώ αναφέρετε και την πηγή μιας και είχε λίγο κόπο το ψάξιμο.

KIA Vodka

After I got rid off my car's power radio antenna (as usual I DIY one with zero cost and no motor needed) I had to fill the empty hole and...I had fun with this:

Then I decided to paint the cork with nail polish to add looks and fun:

And...then I came up with this combining parts of the old antenna and again a bit of fun so...here's the one and only KIA Sportgae Vodka Special edition!

Gotta make it stay there for long now...:)

Ύμνος στο Καντέτ

Ο υποφαινόμενος βρίσκεται πίσω από το τιμόνι και ο Αντρέας Ταρνανάς έγραψε το παρακάτω ποιηματάκι με το γνωστό του χιούμορ:

ΠΕΡΙ ΑΓΟΡΑΣ

Ήμουν τσιουλκένιος, όρματος, τουτέστιν παλικάρ'
και ν' αποκτήσω ήθελα όχημα ήτοι καρ
όπως μου το ονόμασαν στην αγγλική τη γλώσσα
που μοιάζει όταν την ακούς σαν ήχος από κλώσσα
για να τηρήσω φαίνεται κάποιο παλιό αντέτ
το πρώτο που δοκίμασα ήταν ένα Καντέτ
μα κάποιος με απέτρεψε και μου 'πε ρε γκαβέ
δεν βλέπεις πως καλύτερη θα είναι μια Μπεμβέ
το σκέφτηκα και ρώτησα τι ν' αγοράσω όρσε
κι εκείνος τότε μου 'δειξε μια ασημένια Πόρσε
μα πάλι το μετάνοιωσε, άστραψε σαν φεγγάρι
και με χαρά μου πρότεινε να πάρω μια Φεράρι
μα πάλι γνώμη άλλαξε μου 'πε χαμένο τό'εις
και εν τέλει συμφωνήσαμε να πάρω τη Ρολς Ρόυς
από την τσέπη έβγαλα τα λιγοστά μου κράνα
μα είδα πως δεν έφταναν να αγοράσω κάνα
το δρόμο τότε μου 'δειξε κάποια γνωστή μου τάση
και ως συνήθως βρέθηκα στου αστικού τη στάση.

Γιώργος Σωφέρης

Πριν και Μετά

Αυτό είναι ένα ηλιοβασίλεμα Πριν:

Και αυτό είναι το πρώτο ξημέρωμα Μετά από το μπαλκόνι μου:

Μεσολάβησε μια μικρή λεπτομέρεια:

Με πολύ λίγες χιλιάδες των ευρώ μπορείς να μπεις σε ένα ψυχρό θάλαμο με κάτι εξωτικά μηχανήματα τα οποία αφού πρώτα σου κλειδώσουν τα βλέφαρα μετά σου καίνε με λέϊζερ το μάτι όσο χρειάζεται ώστε μετά να μπορείς να πετάξεις στα σκουπίδια γυαλιά, φακούς και όλα τα περιφερειακά που χρειαζόσουν για να βλέπεις. Την οσμή δε του καμένου ματιού την απολαμβάνεις ζωντανά μιας και έχεις πλήρεις αισθήσεις κατά την επέμβαση, η οποία είναι σύντομη, αναίμακτη και όσο ανατριχιαστική ακούγεται άλλο τόσο απολαυστικά είναι τα αποτελέσματά της. Όσο για τα περιφερειακά που ανέφερα πριν, με χαρά τους λέω αντίο μιας και έπιαναν πλέον του μισού όγκου στο αντίστοιχο τσαντάκι που έπερνα ταξιδεύοντας. Αφήνω δε το σπάσιμο του να ψάχνεις τελευταία στιγμή μικρό μπουκαλάκι υγρών για τους φακούς ώστε να περνάς τον έλεγχο στο αεροδρόμιο. Έχω και ένα έρωτα με το να κουβαλώ τα ελάχιστα δυνατά οπότε καταλαβαίνετε...You're a light packer μου λένε συχνά οι αγγλόφωνοι φίλοι μου αφού με βλέπουν να γυρνάω την Ευρώπη για πολλές βδομάδες με μια μηχανή και δυο τσάντες και για ένα χαζό λόγο μου αρέσει να το ακούω. (Μου αρέσουν και άλλες προσφωνήσεις όπως "fast hiker" ανεβαίνοντας στις Άλπεις ή "you've got hallow legs" όταν αναρωτιώνται που διάολο βάζω τόσο φαΐ που τρώω και δεν παχαίνω - βλέπετε αν βρω καλό φαΐ τρομάζω κόσμο...)

Βρίσκομαι μόλις λίγες μέρες μετά και η όρασή μου είναι ήδη (σχεδόν) τέλεια. Ε, ξέρετε τώρα...κάθε παιδί κολλάει με το καινούργιο του παιχνίδι, ειδικά αν είναι αναλυτικό με τις λεπτομέρειες όπως εγώ, οπότε η μέρα μου περνά αγναντεύοντας (με κυριολεκτικά άλλο μάτι πλέον) τις χάρες της φύσης στο προνομιακό κομμάτι της γης που έτυχε να κατοικούμε.

Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω όμως για να μην κουράσω άλλο τα ματάκια μου και ευτυχώς δηλαδή μιας και τα ελατήρια αυτού του κειμένου στερούνται έμπνευσης και απλώς βασίζονται στο κλασικό διαδικτυακό σύμπλεγμα που φουντώνει σε στιγμές που θεωρούμε σημαντικές: "πρέπει να ποστάρω!"

:)

Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΜΟΥ

Του Αντρέα Ταρνανά

Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΜΟΥ

Ο σωρός της ανόργανης ύλης που εκτίθεται τούτη τη στιγμή ενώπιόν σας περιστοιχισμένος από άνθη, για απόκρυψη των ιχνών της πραγματικότητας, δεν έχει πλέον καμιά ανάγκη,αφού δεν αποτελεί ύπαρξη παρότι διατηρεί τη μορφή της. Το όνομα, η όψη, η πνευματικότητα και γενικά τα στοιχεία που τον προσδιόριζαν δεν αντιπροσωπεύουν πια τίποτα. Συνδυάζονται αποκλειστικά με το παρελθόν του, ενώ ότι συνιστά το παρόν είναι μια κατάσταση ακινησίας και εγκατάλειψης στη διαδικασία της μετάλλαξης που τον μεταθέτει στις κατώτερες βαθμίδες της φύσης. Οποιαδήποτε συγκινησιακή ή θεσμική προσφορά λοιπόν του είναι αδιάφορη και είτε δεχτεί είτε όχι στο κέρινο μέτωπό του τον τελευταίο ασπασμό που προτείνει ο ψαλμός για να κορυφώσει τη δραματουργία, το ίδιο του κάνει, ενώ εσείς που θα τον δώσετε θα αισθανθείτε μια παγωνιά στα χείλη, ίσως ακόμα και αποστροφή σαν να γευτήκατε σκουριασμένο σίδερο ή χαλασμένη τροφή, κάτι που δεν πρέπει να σας προκαλέσει ενοχές γιατί έτσι απαιτεί η φυσιολογία.

Όσοι ισχυριστούν ότι είναι συγκλονισμένοι από το χαμό του, μάλλον υπερβάλουν ή έχουν υποβληθεί στις υποκριτικές μεθόδους της τραγωδίας, επιθυμώντας στην ουσία να εκτονώσουν τα εσωτερικά βάρη τους με τη νοερή άνοδο στη σκηνή και την έκρηξη ενός σύντομου κοπετού που θα ξεχαστεί μόλις αποχωρήσουν από τα δρώμενα. Καλά πράττουν σχετικά με τη δική τους κάθαρση αλλά ο εκλιπών δεν θεωρεί υποχρέωσή του να ενδυθεί τα τραγικά ρούχα των άλλων, γι' αυτό εκτινάσσει προκαταβολικά ένα σαρκαστικό μειδίαμα, σαν υγρό διάβρωσης πάνω στο στιλπνό επίχρισμα της τεχνητής οδύνης. Ο ίδιος άλλωστε δεν ταράχθηκε ποτέ συθέμελα από την απώλεια των γύρω του, αφού ήταν ένα γεγονός πιθανό και αναμενόμενο. Λυπήθηκε βέβαια από την απουσία κάποιων προσώπων, που ήταν στενά συνδεδεμένα με την πορεία του, αλλά ποτέ δεν κατέφυγε στο θρήνο, καθώς θεωρούσε άρνηση της αξιοπρέπειας τη δημόσια εκδήλωση των συναισθημάτων, αλλά και γιατί προσαρμοζόταν στην αναγκαιότητα της μεταβολής που θέλει να μη διατηρείται τίποτα για πολύ χρόνο, κάτι που ισχύει βέβαια και για το καλό και για το κακό, κανόνας που φέρνει τελικά μια ισορροπία στον άνθρωπο που τον έχει κατανοήσει.

Τα κατορθώματά του, είτε θετικά είτε αρνητικά, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να αναφερθούν, γιατί θα στρεβλωθούν από τη συναισθηματική φόρτιση και την εθιμοτυπία, που απαιτούν να αρθρώνονται εύφημοι λόγοι στις σχετικές συναθροίσεις παρόλο που κανείς δεν τους πιστεύει. Αν μάλιστα δεν ήταν τόσο άρτιος ο θεατρικός διάκοσμος, που μέσα του εξελίσσεται η παρούσα τελετή, πιθανώτατα οι παρεβρισκόμενοι να είχαν σκάσει στα γέλια από την απαρίθμηση των υψίστων αρετών που αποδίδονται σε όντα που απλά κατάφεραν να βγάλουν πέρα μια φτωχή ετερόβουλη ζωή σπρώχνοντας με κόπο και αγωνία τις μέρες της.

Ο εκλιπών ποτέ δεν αγάπησε τα πτώματα κατά συνέπεια δεν αξιώνει αντίστοιχη αντιμετώπιση. Προσπάθησε όσο ήταν δυνατό να εναρμονιστεί με τις επιθυμίες των άλλων, χωρίς να υποτιμήσει τις δικές του, σε βαθμό που να πάψουν να είναι αυτούσιες και να καταντήσουν εξαρτημένα αντανακλαστικά οδηγούμενα από κάποια εξωτερικά ερεθίσματα που προκαλούν οι τυποποιημένες δομές της κοινωνίας. Η τάση του αυτή τον έκανε ελκυστικό στις συντροφιές κατά τη διάρκεια της νεότητάς του, που είναι μια περίοδος ανοιχτή στην παρορμητική συμπεριφορά και εκδηλώνει μια ζωώδη ειλικρίνεια, ενώ τον απομόνωσε κατά την ενηλικίωση, καθώς ο τρόπος που λογικοποιούσε τα πράγματα απέκλινε από τον γενικό κώδικα που ακολουθούσαν οι περισσότεροι, με την τυφλή προσάρτησή τους στο μερίδιο της καθημερινότητας που τους έτυχε όταν βγήκαν να αγρεύσουν τα πεδία της αυτοσυντήρησης.

Η επίμονη άρνησή του να ενημερωθεί από τα λεγόμενα μέσα μαζικής πληροφορίας, που αποτελούσαν την κύρια μέθοδο διαμόρφωσης της συνείδησης των υπολοίπων, τον έκανε μετά από ένα διάστημα ξένο προς οτιδήποτε τον περιέβαλλε, αφού η γλώσσα των γραμμάτων που μελετούσε και εισέδυε σταδιακά στα βάθη της γινόταν όλο πιο ασύμβατη με τη ρηχή έκφραση των εικόνων που υποδαύλιζε το συλλογικό συναίσθημα.

Η προσπάθειά του να παραμείνει ατομικότητα τον εξαίρεσε από τις κοινές παροχές, του πρόσφερε όμως τη σπάνια απόλαυση της αυτάρκειας, που ίσως να μην αποτελεί αισθητή ηδονή αλλά σου δείχνει έναν τρόπο να πορευτείς χωρίς να σε λυπεί ιδιαίτερα η φθορά σου. Το να τον επαινέσουν λοιπόν σήμερα που διακόπτεται η έμβια παρουσία του εκείνοι που τον απέκλειαν από το σύστημα των αξιών τους, μάλλον πρόκειται για παραδοξολογία. Επειδή όμως το παράδοξο, το παράλογο και το παρανοϊκό, συγκροτούν τις βάσεις στήριξης του σύγχρονου οικοδομήματος δεν θα προκαλέσει έκπληξη η ανάπτυξη μιας ευκαιριακής ρητορικής που να εξυψώσει για λίγο ότι μέχρι τότε καταβύθιζε.

Το συμπόσιο που θα ακολουθήσει και θα επισφραγιστεί από την υπέρμετρη όρεξη των παρισταμένων, καθώς η υπενθύμιση της εφημερότητάς τους θα τους κεντρίσει τη βουλιμία, είναι το μόνο που θεωρεί πραγματικά ωφέλιμο από τούτη την τελετή, γιατί το μεταφυσικό μέρος της δεν το αντιμετώπισε ποτέ σοβαρά, ιδιαίτερα από τότε που διάβασε τους νεκρικούς διαλόγους του Λουκιανού, όπου του είχε φανεί πολύ αστείος ο Χάροντας όταν παρακαλούσε τους κυνικούς φιλοσόφους να του δώσουν τον οβολό για να τους περάσει στην απέναντι όχθη κι εκείνοι χλεύαζαν την ευτελή του κερδοσκοπία.

Μετείχε άλλωστε ο ίδιος πρόθυμα και τακτικά στις αντίστοιχες τιμητικές των προγενεστέρων και η συμπεριφορά του ήταν απλή και μεθοδική, ώστε να ζητά κάτι ανάλογο τώρα από τους συνοδούς της δικής του πομπής. Κρατούσε μανάλι όταν ήταν παιδί, γιατί ελκόταν από την εθιμικότητα, αλλά και για την αμοιβή που απέφερε τούτη η πράξη, ενώ όταν μεγάλωσε παρέκαμπτε τα θρηνώδη παραληρήματα και επικεντρωνόταν στο πρακτικό μέρος, άλλοτε βοηθώντας στη μεταφορά του σεντουκιού, άλλοτε κατεβάζοντάς το με την τριχιά στον τάφο, βρισκόταν δηλαδή πάντα σε ετοιμότητα για τη διεκπεραίωση των απαραιτήτων διαδικασιών που αδυνατούν να τελέσουν οι διαποτισμένοι από τις συγκινήσεις.

Τα λόγια σας λοιπόν, είτε είναι μεγάλα είτε μικρά, δεν θα αλλάξουν το μέγεθος του έργουτου. Όσο κι αν προσπαθήσετε δεν θα του προσφέρετε διαφορετική υστεροφημία από εκείνη που δικαιούται. Είτε τηρήσετε κατανυκτική σιγή είτε κραυγάσετε, η αποσύνθεση που ήδη έχει αρχίσει τη δράση της θα φέρει τα πράγματα στο προκαθορισμένο από τον αιώνιο νόμο τέλος. Το σώμα με τις υψηλές νοητικές λειτουργίες θα γίνει ένας πολτός για να θρέψει τα κατώτερα όντα που δεν έχουν ιδέες, οράματα και αισθητικές επιδιώξεις, που δεν προσπαθούν να προσδιορίσουν τη θέση τους στο σύμπαν, να ερμηνεύσουν τις ενστικτώδεις τους ροπές ούτε να κωδικοποιήσουν το χάος και αφού χορτάσουν θα αφεθούν με τη σειρά τους στο στόμα κάποιων άλλων οργανισμών και από τούτη την περιπλοκή του φόβου, του άλγους και της απόλαυσης, θα ανακυκλωθεί το ακατανόητο στη γένεσή του βιολογικό σύστημα, που κινείται γύρω μας, ανατρέποντας συνέχεια την έννοια του ανώτερου και του κατώτερου, καθώς ότι φαίνεται επικυρίαρχο τη μια στιγμή βρίσκεται υποταγμένο την επόμενη.

Οι ιδιότητες λοιπόν του εκλιπόντος δεν ήταν παρά ένας τυχαίος συνδυασμός των πρωτοζωικών στοιχείων, ενώ τέτοιου είδους συνθέσεις θα επανεμφανίζονται για αόριστο χρόνο αλλά ίσως ποτέ ξανά με τη συγκεκριμένη μορφή που είχαν λάβει πάνω του. Τούτη η γλυπτική που δεν αναπλάθει με ακρίβεια τον αρχικό τύπο, τον καθιστά μοναδικό γι' αυτό εκχέει μια ρανίδα λύπης η απώλειά του. Η συνεχής επανάληψη όμως των γενικών χαρακτηριστικών του στην παρουσία του είδους μειώνει τα προηγούμενα συναισθήματα, δηλώνοντας την ατομικότητα σαν ένα σημείο μέσα στη γραμμή που ποτέ δεν διακρίνεται ούτε μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητο αλλά δεν παύει να είναι εκείνο που τη συγκροτεί και κατευθύνει την εξέλιξή της.

Ας μη συσκοτίσουμε όμως άλλο τα πράγματα με αναφορές σε μεγέθη που δεν χωρούν στις στενές εκτάσεις του νου μας κι ας σταματήσουμε πια τα λόγια, ώστε να ολοκληρωθεί ήσυχα η πράξη που θα μετατρέψει ένα αβέβαιο σώμα σε έδαφος σποράς νέων πιθανοτήτων, διαδικασία που ξεκινά τούτη τη μεταιχμιακή στιγμή της τελευταίας θέασής του πριν στεγαστεί μόνιμα στα δροσερά υπόγεια της λήθης.

Sky art

Πιστεύεις στη ζωή που έχει ορθάνοιχτα παράθυρα ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι κλειδώνονται.
Η σοφία της ζωής ανοίγει τις καρδιές αλλά οι μικρουπολογισμοί των ανθρώπων τις κλείνουν.
Παρόλα αυτά επιμένεις...γιατί όχι; Ο ουρανός που ζωγραφίζει κάτι παραπάνω θα ξέρει:

Τζίντζερ, σκόρδο και Κ. Κουν

Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από την σαλάτα που έφτιαξα ώστε άρχισα να γράφω λίγες λέξεις για την αποθέωση της γλώσσας που χαρίζει το άγριο σεξ του τζίντζερ με το σκόρδο εν μέσω άλλων λαχανικών. Την κωλοπαιδίστικη αυτή ηδονή ήρθε να παύσει η εκπομπή "Παρασκήνιο" στην ΔΤ αφιερωμένη στον Κ. Κουν. Το χτύπημα ήταν πολλαπλό. Κατ'αρχάς η απίστευτη εισαγωγή που μας έσκιαζε όταν την βλέπαμε - μικρά παιδιά τότε - μιας και ο κατάλευκος οπερατέρ με την μηχανή που απεικονίζεται σε αυτή ερμηνευόταν από τον παρθένο εγκέφαλό μας ως διαστημάνθρωπο εξοπλισμένο με κάποιο εξωγήινο φονικό όπλο. Όπως φαίνεται και από τα σχόλια του συνδέσμου στο youtube δεν ήμουν ο μόνος που το έβλεπα έτσι. Εκείνη την εποχή άλλωστε ήμασταν άβγαλτα παιδιά χωρίς πρόσβαση στο αίμα του διαδικτύου (δεν υπήρχε καν) και της τηλεόρασης (αποκλειστικά κρατική με μόνο 2 κανάλια) για να μη μασάμε από τέτοια. Το κερασάκι στην τούρτα η απίστευτη μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου που μας έσκιαζε ακόμη περισσότερο, δίνοντας την αίσθηση πως κάποιος απόκοσμος εχθρός μπορεί να ξεπηδούσε ανά πάσα στιγμή από την οθόνη.

Πάνω απ'όλα βέβαια η απίστευτη φιγούρα του Καρόλου Κουν. Βλέποντάς τον θυμήθηκα τις φορές που επισκέφθηκα το υπόγειό του μιας και σχετιζόμουν με μια από τις μαθήτριές εκεί τότε. Ακόμη και χρόνια μετά το θάνατό του, φάνταζε ως μια υπόγεια παρένθεση στον κόσμο που ζούμε ο οποίος αν είχε λίγο περισσότερο αυτοσεβασμό δεν θα οδηγούσε τον Κουν και τόσους άλλους ανθρώπους με αντίστοιχο πλούτο και σοφή συστολή να ψάχνουν το στοιχείο τους στα δικά τους υπόγεια όπου "εκεί οι άνθρωποι νιώθουν". Υπερβατική φυσιογνωμία με βλέμα που προδίκαζε δύναμη αρκετή να δώσει ζωή σε νεκρό πλανήτη, αλλά την ίδια στιγμή απόλυτα μετρημένος στο λόγο του με πλήρη απουσία υπερφίαλων τάσεων. Η σύγκριση με τα σημερινά - χαμηλότερα της Λόλας - ήθη όπου ο καθένας τρίβει την αποψάρα του στη μούρη του αλλουνού περιτεύει. Θυμίζει βέβαια μια παροιμία της εποχής του Κ. Κουν που λέει "ο καθένας έχει την πορδή του για λιβανιστήρι". Μάλλον κάτι έχουν πάρει οι άνθρωποι από την διαλεκτική των τηλεπαραθύρων και προσπαθούν να επιβιώσουν επικοινωνιακά με τέτοια ευτέλεια.

Υπέροχος ο Κουν τότε, υπέροχη η σαλάτα σήμερα, υπέροχο το ξημέρωμα τώρα που σας γράφω, υπέροχο το λευκό των σπιτιών εδώ με φόντο το απέραντο γαλάζιο "του πελάου και τ' ουρανού", ε...Greece is a beautiful country you know...

Προτείνω πάντως να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε το πιο εύηχο Hellas, να γίνουμε και λιγότερο Γρεκοί σιγά σιγά ;)

Δεν έχω τίτλο - δεν έχω υλικό

Η ενάτη πρωινή δεν έχει έρθει ακόμη και όμως ο ήλιος ήδη σκίζει ότι βρίσκει μπροστά του κάνοντας την καρδιά του Χειμώνα στα παράλια της Αττικής να μοιάζει με ιδεώδες Λετονικό καλοκαίρι. Δείτε πως κατσούφιασε από το πολύ φως το κινητό μου αποθανατίζοντάς τον:

Εδώ τα κατάφερε αρκετά καλύτερα:

Να και η μάπα μου που αντιφεγγίζει στο ultrabook,

και η θέση από την οποία (σας) γράφω:

Όλα ιδανικά πλην του ότι δεν ξέρω τι ακριβώς να γράψω τώρα που τελείωσα την επίδειξη. Ε και; Με αντίστοιχη (απουσία) γνώμονα ταξιδεύω τις περισσότερες φορές αλλά τα ταξίδια μου δεν παύουν να είναι (συνήθως) υπέροχα. Και μουσική κάπως έτσι παίζω (τώρα αν αυτή είναι επίσης υπέροχη είναι άλλο θέμα).

Το σημείο στο οποίο βρίσκομαι μου εκπληρώνει ένα όνειρο πολλών ετών: Όταν μου πέρασε (νωρίς ευτυχώς) η επιδερμική απέχθεια για την πόλη που γέννησε και φιλοξένησε τόσα πολλά και σημαντικά (ναι αυτήν εννοώ) άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο μαγικό θα ήταν το κλίμα της πριν την επέλαση των βαρβάρων. Κοίτα να δεις που τα όνειρα έχουν το δικό τους βραδυφλεγές φυτίλι και δεν ξέρεις πότε σκάνε. Έτσι λοιπόν όσο και να ήθελα (που δεν θέλω) να υοιοθετήσω τη γκαντεμοσαυρίλα της Ελληνικής ειδησειογραφίας, δεν μπορώ παρά να παραδοθώ με μεγάλη χαρά στην απόλαυση και το θαυμασμό της Αττικής φύσης. Πρέπει να εργάστηκαν αόκνως και οι δώδεκα θεοί για ένα τέτοιο θαύμα: Ο Αέρας κρατά υπομονετικά την αναπνοή του, ο Ήλιος κάνει ανοιξιάτικη επανάσταση και η Θάλασσα μοιάζει καθρέπτης που περπατιέται. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά. Λίγο καιρό πριν έγραφα στον αγαπημένο μου Θείο:

"Μετά λοιπόν από μια γεμάτη ημέρα αυτή τη στιγμή κάνω δώρο στον εαυτό μου (εκτός από την μεταξύ μας επικοινωνία) λίγο γαύρο μαρινάτο, παξιμαδάκι βρεγμένο - λαδωμένο και αγγουράκι. Το τελευταίο περισσεύει εσχάτως στην καθημερινότητά μας αλλά επιμένουμε να το βάζουμε και στο τραπέζι μας. Κάποιος μαζοχισμός ίσως; Ή μήπως άθελά μας πάμε να δικαιώσουμε την προ ολίγων ετών φράση γνωστού ελεεινού τηλεαστέρα δημοσιογράφου (βλ. Ν. Χατζηνικολάου) "έτσι όπως πάμε η χωριάτικη θα έχει μόνο αγγούρι";

Πάντως τα παραπάνω τα συνοδεύω με λίγο λευκό κρασί και την απίστευτη μουσική της Αττικής φύσης: Η θάλασσα ξαπλώνει γλυκά στα βράχια και ο καρπός αυτού του ώριμου έρωτα είναι ένα χάδι για τα αυτιά το οποίο μάλιστα λόγω της θέσης του σπιτιού μου έρχεται σε ιδεώδη ένταση. Αρκετή για να το ακούς αλλά ποτέ ενοχλητική.

Σοφή η φύση, οι άνθρωποι όχι πάντα. Κάθε μέρα εδώ η μαμά Αττική μου δίνει μαθήματα πολιτισμού. Ελπιζω πως μαθαίνω..."

Η ένταση της απόλαυσης είναι τέτοια που χάνεσαι σε ατραπούς λυρικών ασυναρτησιών με την ευκολία που τρώει τα μούτρα του κανείς προσπαθώντας να χορέψει πάνω σε σαπουνισμένο μάρμαρο.

"Τι είναι αυτά ρε! Εδώ έχουμε πόλεμο!" θα πούνε κάποιοι - ίδιοι με αυτούς που πριν πολλές δεκαετίες λοιδορούσαν τον Οδυσσέα Ελύτη όταν έγραφε για Κυριακάτικες εκδρομές αντί του δράματος του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Μικρή σχέση έχω εγώ με τον Ελύτη και ακόμη μικρότερη έχουν εκοίνοι με την κοινή λογική αλλά αν έχουμε πόλεμο ο εχθρός είστε εσείς με το άδειο άνω κεφάλι (μη σου πω και με το κάτω).

Καλημέρες και καλές μέρες!

A couple of days ago,

it looked like that:

Right now it is like this:

I know most of you guys have already hugged your heating units and it sounds like showing off if I tell you I am about to go swimming but...I will...if you don't mind... :)

40

 Σήμερα σαραντάρισε το "Πολυτεχνείο", εγώ βέβαια φύση προχώ άτομο σαραντάρισα πριν δυο βδομάδες και κάτι. Αν και μωρό λίγων ημερών τότε, ο αγών μου στα κάγκελα του εν λόγω Ιδρύματος ως Ζωή-Ραχήλ της εποχής είναι γνωστός και δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, άλλωστε έχει τραγουδήσει για μένα όπως και για άλλους αγωνιστές ο 23 χρονών τότε Μπιλάρας Παπακωσταντίνου (ή μήπως με ξέχασε;)

Ας μην επεκταθώ λοιπόν για το "Πολυτεχνείο", άλλωστε τα είπαν και τα λένε καλύτερα από μένα άλλοι πρεσβύτεροι εμού όπως ο καλός φίλος Δημήτρης Φύσσας, η Άννα Δαμιανίδη, ο Φώτης Γεωργελές και όσοι λογικοί έχουν μείνει από την αστειότητα αυτής της γενιάς. Είχα πάει θυμάμαι στην 20η επέτειο το 1993 και θυμάμαι ότι δεν θέλω να θυμάμαι.

Το 40 είναι ωραίο νούμερο, στρογγυλό, ζυγό και γεμάτο. Ηλικιακά σου δίνει μια αίσθηση ότι είσαι κάπου στη μέση της διαδρομής, εκτός αν η τύχη ή εσύ ο ίδιος ή και τα δυο μαζί αποφασίσουν διαφορετικά. Η Ζωή (όχι αυτή με τη Ραχήλ) έχει πάντα το πάνω χέρι και όταν στο θυμίζει δεν έχει πολύ πλάκα, αλλά καλό είναι παρόλα αυτά να κάνουμε όνειρα και ας γελάει η κουφάλα ο Θεός όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν (τον έγραψα με κεφαλαίο μπας και συγχωρέσει το "κουφάλα").

Ας αφήσουμε όμως τα νούμερα πίσω, άλλωστε δεν είναι και ιδιαίτερα ερωτεύσιμα. Ούτε λένε και όλη την αλήθεια. Αν ήταν έτσι τότε π.χ. ο Τσίπρας (που του ρίχνω και ένα χρόνο) θα ήταν νέος ενώ ουσιαστικά είναι κωλόγερος. Μάλλον είναι και ανίκανος διότι σε μια γρια κοινωνία όπως η Ελληνική θα είχε διαπρέψει. Ή μήπως δεν διαπρέπει ακριβώς γιατί η Ελληνική κοινωνία δεν είναι τόσο γρια όσο νομίζουμε; Δεν είμαι σίγουρος...

Για αυτό που είμαι βέβαιος όμως είναι ότι ταξιδεύοντας τα τελευταία χρόνια εντάθηκε μέσα μου μια τάση που υπήρχε ανέκαθεν: Να ανακαλύπτω τον κόσμο με καθαρή διάθεση και ορθάνοιχτα μάτια όπως του μικρού παιδιού. Δεν σκότωσα (ακόμη τουλάχιστον) το παιδάκι αυτό για να επιβιώσω όπως έκαναν οι περισσότεροι που γνωρίζω. Και το απολαμβάνω όσο λίγα πράγματα. Το πρόβλημα είναι ότι εδώ στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία (η οποία κάνει λαμπρή καριέρα στη Δύση) οι καθημερινές συναλλαγές απαιτούν συνήθως οπλισμό με γερά νεύρα και ΑΚ-47 ενώ αν διαθέτεις - επιδιώκεις τον ιδεώδη συνδυασμό υπευθυνότητας ηλικιωμένου και παιδικής ενέργειας τότε μάλλον θα τον μοιραστείς με τον...εαυτό σου. Οι υπόλοιποι είναι αλλού. Και ξέρουμε από την τραγική κατάληξη του ήρωα της ταινίας "Into the wild" πως "Hapiness only real when shared"

Δεν πειράζει...το παιδί συνεχίζει με μάτια ορθάνοιχτα και στην πλάτη το ΑΚ-47 για κάθε ενδεχόμενο. Καλό δεύτερο ημίχρονο σε όλους!

Υ.Γ. Αφιερωμένο στον Γιώργο Λ. με πολλά περαστικά

Footpegs

3 from each side of the bike ;)

...or 3 pairs if you prefer :)

Gotta improve the extra ones a bit but my knees will probably thank me on my long trips.

Sky Art

Ανώμαλη προσγείωση

Βλέπετε αυτόν τον τύπο εδώ;

Μπορεί να δείχνει κάπως θυμωμένος και έχει λόγο. Λίγα λεπτά πριν τον φωτογραφίσω έπεσε κατακέφαλα στο τζάμι του υπνοδωματίου μου. 7 το πρωί. Μόλις ακούω το μπαμ τον βλέπω σωριασμένο και για λίγο μου φάνηκε σα να τελείωσε την καριέρα του άδοξα. Μετά σηκώθηκε και έκατσε στη θέση που τον βλέπετε για λίγα λεπτά απολύτως ακίνητος ακόμη και όταν το κινητό μου τον πλησίασε σε απόσταση αναπνοής. Πάνω που σκεφτόμουν αν θα τον περιθάλψω με άφησε ευτυχώς αρτιμελής.

Στο καλό και να προσέχεις - δεν φταίω εγώ που τα τζάμια μου είναι τόσο καθαρά! :)

Πλάκα έχουμε!

Και δεν είναι η πρώτη φορά δυστυχώς. Μόνο που η όλη συζήτηση περί “Κεντροαριστεράς” κάνει το χιούμορ να παίρνει το χρώμα που έχει το χάλι της:

ΜΑΥΡΟ

Πρώτα απ' όλα είναι ύποπτη για κενό ουσίας μια συζήτηση που ρίχνει το βάρος στο αριστερό πρόσημο και στον τίτλο και όχι στο τι κάνουμε τώρα εδώ που φτάσαμε. Αφήνω δε το γεγονός ότι με τον τρόπο που γίνεται η όλη κουβέντα ενδεχομένως και να αγνοεί το που φτάσαμε – που χώρος για το τι κάνουμε. Μάλλον κάτι τέτοιες τάσεις καφενειακής ψευτοδιαννόησης έρχονται να δικαιώσουν τον Θ. Πάγκαλο ο οποίος προ πολλών ετών και σε πολύ πιο ανύποπτο χρόνο είχε μιλήσει για Κεντρομ......

Οι Κεντρομ...... λοιπόν νομίζουν ότι είναι η τελευταία μας λύση και κρεμόμαστε από τα .... χείλη τους. Βασική σπουδή τους η οχύρωση πίσω από ρυτιδιασμένους πολιτικούς όρους (Αριστερά, Σολιαλδημοκρατία, κλπ) παρά η υπέρβαση που απαιτούν οι καιροί, μιας και οι πραγματικές λύσεις θέλουν πραγματικές ικανότητες ενώ μια ψυχοπονιάρα ατάκα ή ένα χέρι αριστερό λούστρο στον λόγο τους είναι πιο εύκολο. Η ιστορία μάλιστα έτυχε να τους δώσει την ευκαιρία και αποδείχτηκαν επικίνδυνα ακατάλληλοι (Ε. Βενιζέλος, Φ. Κουβέλης) ή στην καλύτεροι περίπτωση ημιμεταρρυθμιστές του ναι μεν αλλά (Α. Λοβέρδος). Από τον Βενιζέλο μας έμεινε αυτό που λέμε σε άπταιστα Ελληνικά “Χαράτσι” ενώ ο Κουβέλης είχε να λέει ότι απέτρεψε η ΔΗΜΑΡ την είσοδο στην Κυβέρνηση του Α. Γεωργιάδη. Και σώθηκε ο τόπος ε; Ενώ με το που ανέλαβε ο Μπουμπούκος βουλιάξαμε...τι να πει ένας κοντούλης δεξιός μπροστά στις υπουργάρες τις ΔΗΜΑΡ...

Το καλό είναι ότι η ΔΗΜΑΡ με το Λοβέρδο τα βρίσκουν για κοινή κάθοδο οπότε αν τα βρει και ο Βενιζέλος μαζί τους (άλλο που δεν θέλει αλλά αυτοί δεν ξέρω αν τον θέλουν – οποία κατάντια του Βενιζελικού ΠΑΣΟΚ να είναι μονοψήφιο και μην του κάθονται ούτε οι έσχατοι) θα έχουμε σε ένα σχήμα μαζί ότι ξέρουμε αποδεδειγμένα ότι ούτε λύση θα φέρει αλλά και φταίει σε καλό βαθμό για την άνευρη διακυβέρνηση του τελευταίου διαστήματος η οποία λόγω της ανυπαρξίας ζωτικών και προοδευτικών λύσεων δυναμώνει τις ακραίες φωνές.

Άτομα που μπορούν να δώσουν πνοή είναι έξω από το τσίρκο αυτό. Μιλώντας για το καλύτερο δυνατό σχήμα αυτό θα μπορούσε να αποτελούνταν από μερικούς σοβαρούς Σημιτικούς (π.χ. Γιαννίτσης) αντίστοιχα άτομα από τις κυβερνήσεις του Γ. Παπανδρέου (π.χ. Γ. Ραγκούσης, Η. Μόσιαλος), πρόσωπα ανένταχτα πλην όμως με άποψη (π.χ. Β. Κιντή) και να φτάνει μέχρι συνεργασίας ή συνένωσης με τη ΔΡΑΣΗ και τους κορυφαίους της Τ.Α. (Καμίνη - Μπουτάρη). Θέλετε επικεφαλής; Γιατί όχι ο Λ. Παπαδήμος;

Δεν θα κολλάγαμε στον επικεφαλής ούτε από στελέχη θα ξεμέναμε. Και κοινό υπάρχει μεγάλο για ένα τέτοιο εγχείρημα. Είναι ο κόσμος που ενδιαφέρεται για ουσιαστικές λύσεις και όχι για ταμπέλες ξεπερασμένης πολιτικής γεωγραφίας. Απλά ο κόσμος αυτός δεν εκπροσωπείται πλέον και έτσι δεν φαίνεται πουθενά. Το πρόβλημά μας είναι ότι δυσκολευόμαστε να νιώσουμε επιτυχία μέσα από το εμείς και όχι το εγώ και είναι γνωστό ότι η κουλτούρα συνεργασίας δεν είναι από τα δυνατά μας σημεία σε αυτή τη χώρα. Στην επιτυχία το “Είδες τι έκανα;” το ακούς πιο συχνά από το “Κοίτα τι καταφέραμε”. Είναι και άλλα πιο συγκεκριμένα ζητήματα που με το γνωστό ταλέντο που μας διακρίνει ως έθνος (ανάδελφο;) κάνουμε τα δύσκολα δυσκολότερα. Για παράδειγμα πως ένα μέλος της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου που έκανε έργο στις πλέον αντίξοες συνθήκες να ξεχάσει το γεγονός ότι ο κ. Φλωρίδης ξεστόμισε με περίσσεια ελαφρότητα τον όρο “Κηπουροί”. Του διέφυγε μήπως του κ. Φλωρίδη ότι κάποιοι “κηπουροί” έβαλαν τον Μέγα Μάκαρο στη φυλακή με πείσμα και επιμονή των ίδιων και του τότε Πρωθυπουργού παρά τις δυσκολίες της “τυφλής” δικαιοσύνης ενώ ο ίδιος από την ίδια θέση επί των ημερών του αρκετά χρόνια πριν παρά τις καλές προθέσεις δεν κατάφερε τίποτα αντίστοιχο. Αν ήταν Καμένος ο Φλωρίδης να το καταλάβω αλλά αφού δεν είναι;... “Τι δεν καταλαβαίνεις;” :)

Αφήστε την γεροντοκόρη (Κεντρο)Αριστερά.

Πάμε για άλλα! Μπορούμε;

9000 clicks up to now

Who cares about statistics? Gotta thank you anyway...Exactly 9000 clicks right now :)

My last DIY

Ok folks, I couldn't wait to finalize before posting so here it is - my last DIY in first stage before the final test (a longer test ride) which will be followed by a little facelift.

Chain lubrication made by a bottle of aftershave lotion (Apivita - a fantastic Greek brand of organic products that you have to check out) :)

Here you go:

A bit funny (especially before I swap the white ties with black ones), but works nicely with a press of a button easily accessed on the go. The pipe behind the rear footpeg aims at the rear sprocket just before it meets the chain. The facelift I mentioned before will actually be a couple of black zip ties (unless I have mood to play more)

Zero cost, done in few minutes, fun for much much longer time (I guess).

Safe rides to all :)

My last trip

Just published the video folks so here's to you!





This time (fortunately for you) music is not mine. Ozric Tentacles rule!

Am I on tour?

No...the photo above is my car when I arrived at my new house AFTER I removed some first things. I am quite proud of my Tetris technique :)

This car rocks:

But sure the new house does rock. Worked my ass off for the last 4 days from sunrise to sunset but now I have it (almost) ready. Here's my first lunch with view to the sea:

Needless to mention the moon that offers light to my balcony at night...

Sunset in the Adriatic pool

It started like this...

and ended like this...

And this was how one more trip ended. 4500km during the coldest June  in 5 countries(people in every country I visited bitched about it).

I can't thank enough the people who hosted me: Jelena and her roomates @ Tivat Montenegro, Maja @ Lukovo Sugarje Croatia, Rahel and the Brunner family @ Mustair Switzerland, Antonello and his family @ Torino.

Was also nice to feel on my back the eyes of you guys following my blog, hope you enjoyed it. More than 600 clicks per month lately and counting :) I will payback by uploading video stuff, hopefully soon.

See you on the next one ;)

Put your hands together please for...

...my boots!

After so many years and so many miles I had to leave them some 20ish km west of Ancona watching the sunset. Are they still looking west? Or someone else is now walking in my shoes? I only wanna thank them for following me that long. As a payback I took them  to so many places that they sure have stories to share :)