Μνήμες & Φόβος

 

Το αγαπημένο μου χόμπυ (βλ. πολύ πρωινό ποδήλατο) με έφερε έξω από το σπίτι που βλέπετε πιο πάνω.

Θυμήθηκα βλέποντάς το, ότι μια αιωνιότητα πριν ήταν ένα από τα εγκαταλειμμένα σπίτια στα οποία παίζαμε με κάποιους από τους συμμαθητές. Δεν ήταν και τόσο απλό να το θυμηθώ γιατί ούτε που θυμάμαι πότε πέρασα τελευταία φορά από εκεί ενώ σήμερα είναι κρυμμένο πίσω από λαμαρίνες και δέντρα:

Φανταστείτε τώρα ότι εκείνη την εποχή έλειπαν όλα αυτά, τα δέντρα δεν ήταν τόσο μεγάλα και η περιουσία αυτή ήταν ουσιαστικά ξέφραγη. Επίσης δεν ήταν χτισμένη η είσοδός του όπως είναι σήμερα:

Τι κάναμε (μεταξύ άλλων) τότε; Ανεβαίναμε τη σκάλα που βλέπετε να οδηγεί στην χτισμένη πλέον είσοδο και μπαίναμε στο σπίτι που ήταν απόλυτα σκοτεινό τότε, αφού τα παντζούρια του δεν είχαν διαλυθεί ακόμη. Στο διάδρομο που ακολουθούσε την είσοδο, στο δεξί χέρι όπως έμπαινες, βρισκόταν ένα πιάνο! Ποιος ξέρει αν υπάρχει ακόμη εκεί. Το καπάκι του πιάνου ήταν ανοιχτό ή διαλυμένο, δε θυμάμαι, αλλά θυμάμαι το εξής: Εμένα με είχε οδηγήσει στο σπίτι αυτό πρώτη φορά ένας συμμαθητής μου που είχε ξαναπάει. Μου έδειξε το πιάνο και πήρε ένα ξύλο (νομίζω πόδι από σπασμένη καρέκλα ήταν) με το οποίο έπαιξε τις χορδές του. Μακάρι να είχα ηχητικό να μοιραστώ. Οι σκονισμένες και ξεκούρδιστες πια χορδές του, σε συνδυασμό με τις αντηχήσεις ενός

άδειου και κλειστού σπιτιού, δημιουργούσαν ένα ήχο που μπορούσε να σου γίνει εφιάλτης για χρόνια. Μου λέει "τώρα που θα έρθουν οι άλλοι που δεν το ξέρουν κοίτα να δεις τι θα τους κάνω". Έρχονται λοιπόν και οι "πρωτάρηδες" στην αυλή του σπιτιού και τους "λέει ελάτε μέσα". Ανεβαίνουν τα σκαλιά και μπαίνουν διστακτικά στο σκοτάδι του σπιτιού οπότε με το που μπαίνει και ο τελευταίος μέσα βαράει με όλη του τη δύναμη τις χορδές με το ξύλο. Εγώ αν και το ήξερα ανατρίχιασα πάλι, οι άλλοι όμως όχι απλά ανατρίχιασαν αλλά αγκαλιάστηκαν από το φόβο τους, ένας μάλιστα πηδώντας στην αγκαλιά ενός άλλου.

Σήμερα υπάρχει ένας τελείως διαφορετικός φόβος: Αυτός του να μη φοβόνται πλέον τόσο πολύ ή τόσο εύκολα τα παιδιά με κάτι τέτοια. "Ε και;" θα πει κάποιος, "είναι καλύτερα να χέζονται;". Αν η απουσία φόβου είναι αποτέλεσμα της υπερέκθεσής τους σε αγριότητα και ασχήμια ναι, δεν είναι καλό. Αν ένα παιδί δεν τρομάζει πια γιατί τα έχει δει όλα στο κινητό του, ούτε.

Καμία διάθεση παρελθοντολαγνείας, το αντίθετο. Απλά δε μου αρέσει η ιδέα του να ξεπαρθενεύονται (ευρύτερα) τα παιδιά ολοένα και νωρίτερα γιατί έτσι στο τέλος δε θα έχουμε παιδιά. Αντίθετα, πρέπει να υπάρχει χώρος και χρόνος για μια ψυχή που ήρθε σε αυτό τον κόσμο (χωρίς να υπάρχει δυνατότητα να το αποφασίσει), να αναπτύξει τις τάσεις της σε ένα πλαίσιο αγνό και άδολο κατά το δυνατό, πριν μπει στο club των "μεγάλων" όπου αυτά πάνε συχνά περίπατο. Εγώ ήμουν τυχερός και πρόλαβα κάτι από αυτό, σήμερα φοβάμαι πως έχουν συμπιεστεί επικίνδυνα τα περιθώρια αυτά και μακάρι να φοβάμαι άδικα.

Πως γεράσαν και αυτά τα άτυχα σπίτια όμως... Τουλάχιστον τότε ήταν απλώς παρατημένα. Τώρα πρέπει να προστατευτούν από λεηλάτες, καταληψίες και πάει λέγοντας. Πόσο όμορφα ήταν κάποτε, ειδικά μερικά από αυτά πραγματικά υπέροχα. Σήμερα μόνη τους παρέα τα ακλάδευτα δέντρα που σα να τα προστατεύουν για να μη βλέπει ο κόσμος τη γύμνια τους και οι λαμαρίνες που δείχνουν τη δική μας γύμνια.