Αν με παρακολουθείτε θα έχετε καταλάβει ότι το συγκρότημα του Ιδρύματος Νιάρχου είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια αυτής της πόλης. Λίγο ότι αντικειμενικά είναι, λίγο η σύγκριση με το χάλι που προϋπήρχε εκεί, λίγο οι ποδηλατόδρομοί του που σπανίζουν στην Αθήνα, you name it που λένε και στην Καρδίτσα. Ένα πράγμα που μου τραβά την προσοχή όμως κάθε φορά που πάω εκεί είναι το πόσοι άνθρωποι αθλούνται σε αυτό το χώρο. Όσο νωρίς και να πάω, ακόμα και τις μέρες που πάω μόλις φέξει για να γλιτώσω τη ζέστη, βρίσκω ανέλπιστα πολύ κόσμο. Δεν είμαι ποτέ μόνος.
Η επόμενη σκέψη που μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό είναι το ότι όλος αυτός ο κόσμος που θέλει να έχει υγεία στο σώμα του (με καλές πιθανότητες αυτή να προχωρά και στο νου) ούτε υστερικό ακτιβισμό κάνει, ούτε ψεκ γκρουπ στο FB δημιουργεί. Όταν όμως του δοθεί μια παραπάνω ευκαιρία να ζήσει σαν άνθρωπος όπως η δημιουργία του εξαιρετικού αυτού χώρου, δεν την αφήνει να χαθεί. Και είναι αρκετά πολυπληθέστερος από άλλες υστερικές μειοψηφίες που σκούζουν για να δείξουν μεγαλύτερες από όσο πραγματικά είναι.
Και μιας και είμαστε στην Καλλιθέα για παράδειγμα, μια άλλη αντίστιξη που μου έκανε εντύπωση:
Ειδικά μετά την εισβολή της ρωσίας στην Ουκρανία, το προάστιο αυτό (κάποτε όνομα και πράγμα) συχνά αναφέρεται ως φωλιά των ρωσοψέκ, όχι άδικα αφού είχε την τύχη (βλ. ατυχία) να δεχθεί πάρα πολλούς ρώσους που δήλωσαν πόντιοι ώστε να αποκτήσουν έδρα εδώ μετά την κατάρρευση της σοβιετικής ένωσης, συχνά λαδώνοντας τα κατά τόπους προξενεία, τον καιρό που Υπουργός Εξωτερικών ήταν ένας τύπος που σήμερα πουλά πατριδοφροσύνη.
Είναι όμως αυτό και μόνο η Καλλιθέα; Αν τύχει να ρίξετε μια ματιά π.χ. σε groups του FB που αφορούν την περιοχή (μου βγάζει διάφορα ο αλγόριθμος από τότε που πρωτοανέβασα φωτογραφίες από το Νιάρχο) θα δείτε και την άλλη Καλλιθέα που δε φαίνεται. Ειδικά σε αναρτήσεις που το υλικό τους προέρχεται από ηλικιωμένους που ανεβάζουν φωτογραφίες εποχής, το αποτέλεσμα είναι πραγματικά συγκινητικό γιατί συνδυάζει την ευγένεια με την οποία τοποθετούνται και την ομορφιά που δείχνουν οι εικόνες ενός καιρού που η Καλλιθέα είχε κυρίως μονοκατοικίες και μάλιστα αρκετές υπέροχες.
Δε θα ξεχάσω ένα σχόλιο που άφησε κάποιος σε μία από αυτές τις αναρτήσεις, περιγράφοντας το πόσο του λείπει η σύνδεση με τις εποχές του χρόνου και η εικόνα της Ανατολής και της Δύσης, αφού μένει στην Ιατρίδου (ένα θλιβερό στενό) και η μόνη θέα που έχει είναι το αίσχος της απέναντι πολυκατοικίας. Πόσοι τέτοιοι ευαίσθητοι άνθρωποι να κρύβονται άραγε στις ποντικότρυπες των στενών αυτού αλλά και τόσων άλλων προαστίων; Δε θα το μάθουμε ποτέ αφού δεν επιδίδονται σε υστερικό ακτιβισμό όπως π.χ. οι ζωομανείς, οι αρνητές ανεμογεννητριών &5G και άλλες ανοϊκές εμμονικές ομάδες.
Αξίζει να προσέξει κανείς λίγο παραπάνω την ήσυχη αυτή Ελλάδα που δε φωνάζει αλλά θέλει καθαρές γειτονιές, ήσυχους δρόμους και ομορφιά για όλες τις αισθήσεις. Αξίζει γιατί δεν είναι καλή ιδέα να αγνοούνται οι ισορροπημένοι άνθρωποι (προαπαιτούμενο για τέτοιου είδους γούστα) στην εποχή της υπερπροβολής των σαλεμένων. Αξίζει γιατί το "όλα σκατά είναι και μεις μαζί τους" κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Και σαν λαός που ρέπουμε προς τα ανατολικά κουσούρια, το τρύπιο αυτό κουστούμι το φοράμε με μεγάλη ευκολία. Και κάπου δε λέει γιατί "ε, σε πιάνει μια αηδία".
Μάθε να ξεχωρίζεις τα χρώματα σε ένα κόσμο που κάποιοι τον θέλουν με το ζόρι ασπρόμαυρο.
No comments:
Post a Comment