Μεγαλώνοντας και μάλιστα με αγαπημένο σπορ την παρατήρηση ανθρώπινων συμπεριφορών, κανονικά δε θα έπρεπε να με σοκάρουν κάποια πράγματα από ένα σημείο και μετά. Ομολογώ όμως ότι συνεχίζω να εκπλήσσομαι δυσάρεστα παρόλο που τα περιμένω όλα και να σας πω την αλήθεια δεν είναι κακό αυτό, σημαίνει ότι κάτι έχει απομείνει ακόμη από τις ηλικίες της απόλυτης αθωότητας.
Ένα από αυτά τα σοκαριστικά ήταν το ποτάμι οργής και βίας που ξεχύθηκε στα σόσιαλ, ιδιαίτερα από "φιλοζωικά" γκρουπ, σχετικά με το περιστατικό στη Γαστούνη όπου οδηγός πάτησε σκύλο ο οποίος δυστυχώς και σκοτώθηκε. Οι κατάρες, η λεκτική βία, η επικήρυξη με ποσό μερικών χιλιάδων €, ήταν μέρος των απίστευτων αντιδράσεων που τέτοιες δεν έχουμε δει ούτε για δολοφονίες.
Στον οχετό που εξαπέλυσαν οι οργανωμένοι στα σόσιαλ "φιλόζωοι", αντιστάθηκε μόνο μία γυναίκα και μάλιστα (τι μαύρη ειρωνεία) επειδή ο δράστης ήταν γυναίκα (λέγοντας χαρακτηριστικά "αν αληθεύει ότι ήταν γυναίκα τότε να προσέξουμε λίγο" κλπ). Άξιζε αλήθεια τόσο ξεσηκωμό το περιστατικό;
Μια οδηγός βλέπει σκύλο. Φρενάρει μέχρι που ακινητοποιεί το όχημα. Χωρίς να βεβαιωθεί που έχει πάει το σκυλί (μοιάζει να μην το βλέπει πλέον) αποφασίζει να ξεκινήσει με αποτέλεσμα να το πατήσει και στη συνέχεια να το εγκαταλείψει. Αντί σχολίου θα πω το εξής: κάθε φορά που βλέπω τέτοιες οδηγικές αντιλήψεις με θεωρώ τυχερό που ζω ακόμα.
Σοβαρά όμως τώρα, αυτό το σκηνικό σε μια υποτίθεται πολιτισμένη χώρα σηκώνει "κρεμάλες" και επικηρύξεις; Αν είχε προφανή δόλο αυτή η οδηγός θα την είχαν ήδη τουφεκίσει δηλαδή; προς τι η πρεμούρα να προκαταληφθεί η δικαιοσύνη όταν ο νόμος είναι ήδη πολύ αυστηρός για τέτοιες περιπτώσεις; Με τη λογική τους αυτή για τον επόμενο βιαστή ποιες θα πρέπει να είναι οι αντιδράσεις τους; Ας μη ρωτήσω καλύτερα, εδώ μπήκε στη Βουλή υπερασπιστής βιαστών. Αν είχε υπερασπιστεί βιαστή σκυλιών ίσως να μην έμπαινε.
Μια κοινωνία που έχει μπλέξει τις προτεραιότητές και τις έννοιες δεν έχει και πολύ μέλλον. Το δηλητήριο που ξεχύθηκε με αφορμή το θλιβερό αυτό περιστατικό δεν είναι "φιλοζωία". Καταρχήν η φιλοζωία ή ίδια δεν είναι καν κάτι εξαιρετικό όπως θέλουν οι "επαγγελματίες" της να την παρουσιάζουν. Είναι μια αυτονόητη τοποθέτηση όλων των ισορροπημένων ανθρώπων απέναντι σε όλα τα ζώα, τουλάχιστον όλα όσα δεν μας ενοχλούν ή δε μας απειλούν. Υπάρχει διαβάθμιση στη ζωή και αυτή ορίζει τις προτεραιότητες. Οι "φιλόζωοι" αγαπάνε τις γάτες και τα άλογα το ίδιο με τα κουνούπια;
Το να εξεγείρεται κομμάτι της κοινωνίας απέναντι στο περιστατικό της Γαστούνης με τρόπο που δεν έχει γίνει ούτε για ανθρωποκτονία από δόλο, δεν είναι δείγμα "εξελιγμένης ευαισθησίας" αλλά επιλεκτικής και μάλιστα παραμορφωμένης. Και ναι, ένα είδος ζωής που δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία για ένα άλλο από ότι για το ίδιο, δεν έχει και πολύ λαμπρό μέλλον. Στους "φιλοζωικούς" κύκλους αυτό φοριέται πολύ και μάλιστα δεν το κρύβουν καν.
Οι προβολείς θα έπρεπε να πέφτουν σε όσους μισούν τα ζώα ή τους ανθρώπους. Αυτές είναι συμπεριφορές που δηλώνουν ανισορροπία και άτομα που πρέπει να κοιταχτούν. Δυστυχώς, και τα δύο αυτά στρατόπεδα κρύβουν το μίσος τους πίσω από ταμπέλες φιλοζωίας ή φιλανθρωπίας (το κλασσικό ως προς το 2ο είναι π.χ. το "ταΐζεις ζώα αλλά όχι άστεγους" που είναι λογικό μεν αλλά οι περισσότεροι που το επικαλούνται δεν έχουν δώσει ούτε ψίχουλο).
Η υστερία που ντύνεται φιλοζωία είναι αυτή που έχει γεμίσει τις γειτονιές με ένα σωρό άχρηστες ως ανθυγιεινές ασχήμιες. Τι σόι ευαισθησία είναι π.χ. να βρωμίζεις γειτονιές με βρεγμένα ψωμιά για τα περιστέρια, προκαλώντας υπερπληθυσμό τους σε συγκεκριμένα σημεία που μετά γίνονται αγνώριστα από τις κουτσουλιές τους; Δηλαδή τι κερδίζει η φύση η έρμη που θα το έχανε διαφορετικά για να αξίζει αυτή πολύπλευρη ρύπανση, που αν δεν κάνω λάθος υπάρχει και οδηγία του Υπουργείου Υγείας που την απορτέπει.
Κάποια προάστια έχουν την τύχη να ανακαινίζουν τα πολύπαθα πεζοδρόμιά τους, έργο που συμβαίνει μια φορά ανά κάμποσες δεκαετίες. Σπεύδουν μετά οι "φιλόζωοι" και γεμίζουν τα επιτέλους πεντακάθαρα αυτά πεζοδρόμια με θλιβερές στην όψη ιδιοκατασκευές σκυλόσπιτων, γατόσπιτων, κεσεδάκια με διάφορα τρόφιμα και πάει λέγοντας. Αν μας έβλεπαν οι πρόγονοί μας που έκαναν αμάν να ξεφύγουν από τη λασπουριά των χωριών τους θα έσκαγαν στα γέλια. Στα σημερινά χωριά ακούω μαρτυρίες για αυξημένο πληθυσμό ποντικιών, διότι οι γάτες από το πολύ τάισμα δεν τα κυνηγάνε πλέον. Εκεί να δεις γέλιο οι πρόγονοι...
Το καλύτερο αντίδοτο στην υστερία είναι ο ορθολογισμός. Είναι απαραίτητος ακόμη και για να απολαύσει κανείς την τρέλα, γιατί αν η τελευταία γίνει κανόνας χάνει και την απόλαυσή της ως εξαίρεση. Μπορείς (και πρέπει) μια χαρά να αγαπάς τα ζώα που σου ομορφαίνουν τη ζωή και μάλιστα πιο ειλικρινά από τους "φιλόζωους", χωρίς τις παραπάνω υστερίες, όπως εγώ στο βίντεο που ξεκινά το κείμενο αυτό, όπως και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι που δε ψάχνουν ταυτότητα για να αποκτήσουν σκοπό στη (άδεια;) ζωή τους.
Το ζητούμενο είναι να ζήσουμε σε ένα πλαίσιο αρμονίας και αγάπης με τα πλάσματα γύρω μας, στο μέτρο του δυνατού και της ανθρώπινης λογικής φυσικά, αρμονία και αγάπη με τις κατσαρίδες δε θα αποκτήσουμε ποτέ. Με τους ανθρώπους πρωτίστως, αφού η αποκατάσταση αυτής της σχέσης θα λύσει και τις υπόλοιπες υστερίες, αλλά προφανώς και με τα ζώα στο προαναφερθέν πλαίσιο. Γειτονιές γεμάτες κουτσουλιές, αυτοσχέδια σκυλογατόσπιτα, κεσεδάκια και σκόρπια βρεγμένα ψωμιά, δεν αποπνέουν ούτε αρμονία ούτε αγάπη. Υστερία και εμμονές όμως σίγουρα. Είναι χαζοί στις υπόλοιπες (και κατά κανόνα ομορφότερες) Ευρωπαϊκές πόλεις που δεν έχουν αυτό το ατσιγγαναριό; Τουρκία ή Μαρόκο πρέπει να γίνουμε για να γίνουμε "φιλόζωοι";
Αγαπητοί ορθολογιστές, μιλήστε. Γιατί αν δε μιλήσετε θα μιλήσουν άλλοι στη θέση σας. Και όπως βλέπω στο συγκεκριμένο θέμα έσπευσε να το παίξει φωνή λογικής ο... Τζήμερος. Για να μη μιλάνε λοιπόν γραφικότητες όπως αυτός στη θέση σας, μιλήστε και μη φοβάστε το κράξιμο του κάθε πικραμένου που φόρτωσε στα ζώα τα κόμπλεξ του. Τη μέρα που 1+1 θα κάνει πλέον 11 αντί για 2 θα είναι αργά.
No comments:
Post a Comment