Η αυλή του Δημοτικού σχολείου μου. Όταν ήμουν στις πρώτες τάξεις (ίσως και στην 1η, δε θυμάμαι ακριβώς), η αίθουσά μας ήταν στο ισόγειο και έτσι σε κάθε κουδούνι για διάλλειμα είχαμε άτυπο αγώνα ποιος θα τρέξει πρώτος διασχίζοντας διαγώνια την αυλή μέχρι τη γωνία αυτή στα δεξιά. Κέρδιζα σχεδόν πάντα εγώ.
Κάποιοι θα δυσκολευτούν να το πιστέψουν αλλά στην 1η τάξη είχα πάνω από 50 συμμαθητές. Ναι, πενήντα. Στα παλιά ξύλινα θρανία που είχε η τάξη με το ενιαίο κάθισμα καθόμασταν 3 για να χωρέσουμε (δεν είχαν φτάσει αρκετά νέου τύπου θρανία με καρέκλες ακόμη).
Ο τοίχος που βλέπετε φυσικά δεν είχε τις σημερινές καλλιτεχνίες τότε. Αναρωτιέμαι πως θα μας φαινόταν τότε που είμασταν ακόμη μαθητές, αν τον βλέπαμε ζωγραφισμένο με το διαστημικό αυτό θέμα. Φαντάζομαι ότι θα "κολλάγαμε" επάνω του και μάλλον θα εφευρίσκαμε παιχνίδια με τις λεπτομέρειές του. Αφού καταφέρναμε τότε να παίζουμε μπάλα με μπουκάλια από πορτοκαλάδα, κάτι θα κάναμε και με τον τοίχο. Ακούγαμε από προηγούμενες γενιές ότι έπαιζαν με μπάλες από πανιά (στα χωριά έστω) και λέγαμε πάλι καλά που εμείς συνήθως έχουμε κανονικές μπάλες. Όλα αυτά όχι απλά πριν το διαδίκτυο αλλά πριν καν μπουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές στα Ελληνικά σπίτια.
Παρατηρώ ότι έβγαλαν τα στεφάνια του μπάσκετ στο σχολείο. Ίσως δεν άντεξαν το θόρυβο οι γείτονες. Θυμάμαι να πηγαίνουμε Σ/Κ στο σχολείο για να παίξουμε (πηδώντας φυσικά τα κάγκελα αφού ήταν κλειστό) και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που έμενε πίσω από το καλάθι της εικόνας δεινοπαθούσε. Εγώ ήμουν τόσο αδύνατος στην 1η δημοτικού που χωρούσα, έστω οριακά, από τα κάγκελα της κλειστής πόρτας. Τι να κάνουμε και μεις, εναλλακτικές δεν υπήρχαν, ή εκεί ή σε ένα από τα (ήδη από τότε λίγα) άχτιστα οικόπεδα θα πηγαίναμε.
Μετά ήρθαν οι εναλλακτικές, όλες καθιστικές. Τα Nintendo, οι Amstrad & Commodore, το Gameboy (επίσης Nintendo), το Playstation, το διαδίκτυο κλπ. Θυμάμαι εντύπωση που μου είχε κάνει το πρώτο θέαμα των παιδιών με τα Gameboy, όλα μαζί, όλα σκυμμένα το καθένα πάνω από το δικό του Gameboy και όλα αμίλητα. Το "μαμά πάω να παίξω με τους φίλους μου" ήταν κάτι τελείως διαφορετικό πλέον.
Καμία λουδίτικη ή τεχνοφοβική διάθεση από μένα. Το αντίθετο, διαβάζετε έναν που μεταξύ άλλων ασχολείται με μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης. Το πρόβλημά μου όμως είναι ότι θα προτιμούσα να εξελισσόμασταν χωρίς να παράγουμε 15χρονα που πρόλαβαν να αφήσουν το μάταιο αυτό κόσμο ήδη σεσημασμένα. Για σκεφτείτε το λίγο, στα μέσα της εφηβείας να έχεις τόση συχνή εμπλοκή σε έκνομα και βίαια περιστατικά που να είσαι ήδη σεσημασμένος και ένα από αυτά, το μοιραίο, να στέλνει τη μάνα σου να σε αναγνωρίσει νεκρό σε ένα νοσοκομείο. Τι άλλο να πει κανείς...
No comments:
Post a Comment