Life coaches και άλλα δαιμόνια

 

Ο Άρης Δημοκίδης στο παραπάνω podcast έκανε μια ωραία προσέγγιση πάνω στην απάτη των life coaches. Προσθέτω απλά λίγες προσωπικές εκτιμήσεις/εμπειρίες:

Κάποτε είχα γείτονα ένα δικηγόρο που αναλάμβανε υποθέσεις εξαπάτησης ατόμων από τέτοιους τύπους. Μου είχε πει:

"Θα εκπλαγείς αν δεις τα χαρακτηριστικά των εξαπατημένων. Είναι άτομα πολύ πιο καλοβαλμένα και μορφωμένα από ότι θα περίμενες".

Λόγω προσωπικής εμπειρίας δεν είχα έκπληξη, αντίθετα συμφώνησα ως προς τα χαρακτηριστικά. Το αν κάποιος είναι ευάλωτος απέναντι σε τέτοιους τύπους έχει να κάνει με το πόσο δομημένη προσωπικότητα είναι. Αυτό είναι ανεξάρτητο από το πορτοφόλι του ή από το πτυχίο του, αφού όπως είχε πει και ο εμπνευσμένος Γιώργος Παπαδόπουλος ή κατά κόσμον Ζωρζ Πιλαλί, "τα πανεπιστήμια παράγουν ειδικότητες και όχι προσωπικότητες":

Οι coaches πατάνε στη λαχτάρα κάθε προβληματικής προσωπικότητας που ψάχνει εναγωνίως μια συντόμευση (αν όχι υπερπήδηση) προς την "ευτυχία" και την "επιτυχία" (βάλτε περισσότερα εισαγωγικά αν θέλετε, το τι εννοεί ο καθένας με αυτές τις λέξεις έχει τη σχετικότητά του). Μάλιστα το μαγικό του τρόπου που προτείνουν όλοι αυτοί όχι μόνο δεν αποτελεί αποκρουστικό στοιχείο για τα θύματά τους αλλά αντίθετα ελκυστικό. Δίνει στο θύμα την απόλαυση ότι κάτι ανακάλυψε που οι άλλοι αγνοούν, άλλωστε όταν ο ορθολογισμός πάει περίπατο (ως είθισται στις προβληματικές αυτές περιπτώσεις) τα μαγικά βρίσκουν ανοιχτές πόρτες.

Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τον τρόπο που οι coaches κάνουν mind fucking στα θύματά τους (όχι πως διαλέγουν και δύσκολους πελάτες), σε σημείο που αρκετοί βιοπορίζονται σε καλό βαθμό από τις χορηγίες τους και την εθελοντική εργασία τους. Φαντάζομαι πως ο λογιστής τους θα το βρίσκει μια χαρά αυτό, αν δεν τους το πρότεινε κιόλας. Φυσικά πουλάνε και τα βιβλία τους, εκεί να δει κανείς γέλιο με το τι γράφουν. Ένας από δαύτους έγραφε για το πως ανακάλυψε το "χάρισμά του" λέγοντας με λίγα λόγια ότι μια μέρα τον διαπέρασε κάτι σαν κεραυνός και από τότε άρχισε να ερμηνεύει τον κόσμο. Μπροστά στη σαχλαμάρα αυτή με έφερε η εσωτερική μου αντιπολίτευση που πάντα μου λέει "για διάβασέ το, μην έχεις προκατάληψη". Τώρα που δε μπορώ να το ξεδιαβάσω όμως;

Μη νομίζετε πως όσοι τρέχουν στους life coaches είναι φουλ ψέκες, όχι κατ' ανάγκη τουλάχιστον. Κάνουμε το λάθος να εξετάζουμε τους ανθρώπους λες και είναι συνεπείς υπάρξεις με συνέχεια, οπότε λέμε "α, κάνεις το Α τότε είσαι Α". Οι περισσότεροι είναι το ακριβώς αντίθετο γιατί είναι δύσκολο εγχείρημα το να ζεις συνεπής προς τα πιστεύω και τις αρχές σου (δες αν έχεις αρχές πρώτα βασικά) και απαιτεί καθημερινή προσπάθεια με κάθε άλλο παρά δεδομένη επιτυχία. Ως εκ τούτου οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ό,τι νάναι και ό,τι κάτσει, ειδικά τώρα που τους διαπαιδαγωγεί το ΤΙΚ ΤΟΚ και όχι ο Μάνος Χατζιδάκις (ούτε τότε ήταν ρόδινα τα πράγματα αλλά υπήρχε ένα αντίβαρο τουλάχιστον και ένα σημείο αναφοράς).

Σε αυτό το ό,τι νάναι πλαίσιο λοιπόν, μπορεί π.χ. να πετύχεις και κάποιον που έτυχε να ψηφίζει αψέκαστα αλλά καταναλώνει ψέκες coaches. Το "έτυχε" δεν έτυχε, πολλοί άνθρωποι (για να μην πω πάλι οι περισσότεροι) τυχαίνει και ψηφίζουν ό,τι ψηφίζουν. Είτε από οικογενειακή παράδοση, είτε από σύμπλευση με τον/την σύντροφό τους, ή ακόμη και για να πάνε αντίθετα με την οικογένεια ή το ταίρι τους. Σας φαίνεται παράξενο; Παράξενο θα ήταν να σας έλεγα ότι ο κόσμος μελετά προγράμματα κομμάτων και βιογραφικά υποψηφίων και κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφασίζει. Ξέρω και άλλα αστεία με τον Τοτό, ακόμη πιο κρύα...

Αν είμασταν ορθολογιστική κοινωνία με διάθεση να ρωτήσουμε τον εαυτό μας τα σωστά ερωτήματα, όσο σκληρά και αν είναι αυτά, ώστε να πάρουμε τις σωστές απαντήσεις και να βρούμε πραγματικές λύσεις για ΕΜΑΣ και όχι προκάτ "λύσεις", τότε τύποι σαν την τύπισσα στο podcast θα έκαναν άλλη δουλειά, η Βουλή μας θα ήταν σαν τη Βουλή των Λόρδων και θα ζούσαμε σε καλύτερο αν όχι ιδανικό κόσμο. Μέχρι τότε όμως ζούμε σε ένα κόσμο που (ειδικά λόγω του διαδικτύου και των "λύσεων" που "δίνει") ολοένα και περισσότεροι θέλουν να πλουτίσουν και να λύσουν όλα τους τα θέματα με ολοένα και λιγότερο κόπο (ή και χωρίς κόπο καν). Σε αυτό τον διαλυτικό συνδυασμό όχι μόνο δεν έχουμε αντίβαρα όπως ο Μάνος που είπα πριν, αλλά έρχεται και κάθε λογής απατεώνας ο οποίος επίσης θέλει και αυτός να τα κονομήσει σε ένα βράδυ αν γίνεται και τους λέει "θα σου πω εγώ πως θα τα καταφέρεις".

Δε βγάζει πουθενά παρά μόνο στον γκρεμό αυτή η τάση, αποτέλεσμα τεμπελιάς και ανεπαρκούς προσωπικότητας γενικότερα. Εγώ δε βλέπω ισορροπία στα άτομα που τρέχουν σε όλους αυτούς, αντίθετα τους βλέπω να φορτώνουν ανασφάλειες πάνω σε αυτές που είχαν ήδη, να υιοθετούν γελοίες συνήθειες και αποφθέγματα και να κάνουν συλλογή από κουσούρια.

Δε βγαίνουν τα νούμερα ώστε να εκπληρωθούν όλα τα όνειρα όλου κόσμου έτσι απλά, ακόμη και αν όλοι οι coaches είχαν δίκιο στα λεγόμενά τους και εφάρμοζαν ρεαλιστικές μεθόδους. Αντίθετα, πρέπει να καλλιεργηθεί η ισορροπία στον ψυχισμό των ανθρώπων, οι κοινωνίες μας να γίνουν λιγότερο υστερικές και ο κόσμος να καταλάβει ότι πρέπει να βρει το ρούχο που του ταιριάζει και να μη φορά ό,τι του πετάνε στη μούρη. Ίσως έτσι ζήσουμε σε πιο φιλόξενες κοινωνίες, όπου ο καθένας θα είναι ΟΚ με το γεγονός ότι ζει με τα δικά του λεφτά και το δικό του ρυθμό, αρκεί να μην ενοχλεί το διπλανό του.

Ο πλανήτης δε μας χωρά αν όλοι μας νιώθουμε υπεροντότητες που πρέπει να γίνουν υπερμοντέλα και υπερπλούσιοι. Ας ξεκαβαλήσουμε. Ζώα με πολιτισμό είμαστε και συχνά απλώς ζώα. Πολύ στα σοβαρά πήραμε τον εαυτό μας. Ας τα βρούμε μαζί του πρώτα και η ζωούλα μας θα κυλίσει πολύ καλύτερα, μη σας πω ασύγκριτα καλύτερα από τη "ζωάρα" που υπόσχεται ο κάθε γκιόζης. Δεν υπάρχει μια λύση για όλους ούτε ένας έχει λύση για τον καθένα μας. Ο καθένας να ψαχτεί και ίσως βρει τη δική του. Ακόμη και αν δεν τη βρει μπορεί να ανακαλύψει τον εαυτό του στην πορεία. Δεν είναι λίγο.