40 χρόνια ΑΝ

 ΠΗΓΗ

40άρισε και το ΑΝ όπως μαθαίνω μόλις και κάπως έτσι γέρασαν αναπόφευκτα και οι μνήμες μαζί του. Τι να πρωτοθυμηθώ για την υπόγα αυτή, μια από τις ιστορικότερες τρύπες της πόλης στην οποία μεγαλώσαμε και μας μεγάλωσε και αυτή.

Στο παλιό ΑΝ πρόλαβα μεταξύ άλλων Blues Wire και Τρύπες. Δύο διαμετρικά αντίθετες συναυλίες γι αυτό και είναι αυτές που θυμάμαι πρώτα. Οι Blues Wire 031 (το πλήρες όνομά τους τότε αφού για να κάνεις υπεραστική κλήση προς Θεσσαλονίκη έβαζες 031 μπροστά από το νούμερο που καλούσες) πρέπει να ήταν η 1η μου φορά που πήγα στο ΑΝ και ήταν μια ωραία καθιστή Blues βραδιά. Αντίθετα, οι Τρύπες έπαιξαν μόνο τρία κομμάτια πριν φύγουν από τη σκηνή μιας η ατμόσφαιρα ήταν κυριολεκτικά αποπνικτική. Η δημοτικότητά τους είχε μόλις εκτοξευτεί με τον 3ο δίσκο τους και είχε μπει μέσα στο ΑΝ τόσος κόσμος που τα κεφάλια είχαν φτιάξει πάτωμα. Φανταστείτε κάτι σε συρμό μετρό σε ώρα αιχμής και βάλτε με τη φαντασία σας κάτι ακόμη χειρότερο. Οι καθρέφτες που είχε το παλιό ΑΝ στις κολώνες του είχαν θολώσει τελείως από την τσιγαρίλα και τις αναπνοές. Καθώς έφευγε από τη σκηνή ο Αγγελάκας λέγοντας ότι "δε μπορούν να αναπνεύσουν" (ή κάτι τέτοιο), του λέει ένας "πάρε το χαπάκι σου" και αυτόματα κάποιος άλλος είπε στον "άπιστο" το σπάνιο και ευρηματικό "άντε γαμήσου ρε μαλάκα". Γύρισαν μετά από λίγα λεπτά, έπαιξαν ένα κομμάτι (αν θυμάμαι καλά χωρίς τον ένα κιθαρίστα πλέον) και τέλος.

Στο ΑΝ έπαιξα χρόνια αργότερα, όταν πλέον ήταν φρεσκοανακαινισμένο. Support στους Ενδελέχεια με τη συναυλία να είναι sold out, αφού τότε βρίσκονταν στο απόγειό τους. Συμπτωματικά και αυτοί λόγω του 3ου δίσκου τους, ο οποίος παιζόταν συνέχεια από τον RockFM τότε. Η παλιά σκηνή του ΑΝ είχε γίνει καμαρίνια πλέον, στα οποία για να πάω από τη σκηνή μου πήρε λίγη ώρα αν και είναι λίγα μόλις βήματα, αφού έπρεπε να κολυμπήσω στο πυκνό πλήθος.

Το συγκεκριμένο live έτυχε να ανοίξει και να κλείσει με ολίγη από Spinal Tap:

Καθώς ανεβαίνω στη σκηνή, αυτό που μπορώ να διακρίνω στο σκοτάδι από το πλήθος στις πρώτες σειρές είναι μια μάζα από πιτσιρίκια τα οποία ήταν τελείως "αλλού" από αυτά που είχαν πιεί. Ένα από αυτά τα πιτσιρίκια έχει ξηλώσει τα καλώδια του δύσμοιρου τραγουδιστή/κιθαρίστα, τον οποίο βλέπω αριστερά μου να παλεύει να τα βάλει σε τάξη σκυφτός μέσα στο σκοτάδι ενώ παίζουμε την εισαγωγή του 1ου κομματιού. Καταλαβαίνω έτσι ότι στο καλό σενάριο η εισαγωγή θα τραβήξει επικίνδυνα πολύ, στο χειρότερο δε θα βγάλει άκρη ποτέ. Το σκέφτηκα αυτό γιατί ήξερα τον εξοπλισμό του. Είχε φτιάξει πρόσφατα ένα τροφοδοτικό σε ένα φίλο του, το οποίο τάιζε όλα τα εφέ του. Γνωρίζοντας σε τι μπλέξιμο θα βρίσκεται η μακαρονάδα αυτή των καλωδίων τον λυπήθηκε η ψυχή μου να προσπαθεί να την ξεμπλέξει μέσα στα σκοτάδια, πάνω στο live, διπλωμένος και με την κιθάρα στη πλάτη του. Τελικά τα κατάφερε και το κομμάτι προχώρησε.

Η επόμενη Spinal Tap φάση ήρθε κοντά στο τέλος. Με πλησιάζει ο μάνατζερ των Ενδελέχεια, ο Ψωμόπουλος που έφυγε σχετικά πρόσφατα, να μου πει στο αυτί να κλείσουμε με αυτό το κομμάτι. Αχρείαστη παρέμβαση αφού έτσι το είχαμε κανονίσει ούτως ή άλλως και δε δείξαμε διάθεση να το ξεχειλώσουμε στη σκηνή αλλά είπε να την κάνει. Σκύβω στην άκρη της σκηνής για να ακούσω τι θέλει να μου πει (παίζω στην πλευρά προς τα καμαρίνια), τεντώνεται να μου μιλήσει και επειδή χειρονομεί για να τον καταλάβω καλύτερα, όπως φεύγει μου ξηλώνει το (λεπτό και ευαίσθητο) καλώδιο με το οποίο έδινα ρεύμα στην κιθάρα μου (πατέντα που είχα φτιάξει στον ίδιο φίλο του τραγουδιστή για να μη χρειάζομαι μπαταρίες). Δεν είχαν πολύ τύχη τα καλώδιά μας εκείνο το βράδυ. Ο ήχος μας είχε περισσότερη τύχη μιας και τα ηχητικά του ΑΝ ήταν φρέσκα και ο ηχολήπτης καλός (ήταν πολύ γνωστός την εποχή εκείνη αλλά δε θυμάμαι το όνομά του τώρα). Θυμάμαι ότι επέμενε στις χαμηλές εντάσεις των ενισχυτών για να μπορεί να ελέγξει το αποτέλεσμα και στο 1ο κομμάτι δεν άκουγα καν το Marshall μου παρόλο που ήταν πίσω μου αλλά ως δια μαγείας χωρίς να πω κάτι ήρθε ο ήχος μου κάποια στιγμή από ένα monitor στην οροφή και ήταν μια χαρά. Και κάτω άκουγαν ανέλπιστα καλά όπως μάθαμε αργότερα.

Θα μπορούσα να θυμηθώ κι άλλα λιγότερο ή περισσότερο ευτράπελα αν σκάψω στη μνήμη μου (κάποια από αυτά μπορείτε να τα βρείτε ΕΔΩ) αλλά... δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, δεν έχω βάλει ούτε μία φωτογραφία. Πολύ απλά γιατί δεν έχω ούτε μία. Είναι εκκωφαντική η διαφορά των εποχών. Όλα αυτά που έγραψα συνέβησαν όχι απλά πριν την υστερία των σόσιαλ αλλά πριν καν το διαδίκτυο γίνει βασικό στη ζωή μας, για smartphone δε ούτε λόγος. Δεν ήταν καν αυτονόητο να έχεις κινητό τότε και αν είχες (που δεν είχαμε) το πολύ να είχε "φιδάκι" για να παίξεις - όχι κάμερες. Το μόνο ντοκουμέντο από αυτό το live που είχα μέχρι κάποιο καιρό, ήταν η ηχογράφησή του από ένα γνωστό μου, ο οποίος βρισκόταν εκεί χωρίς να το ξέρω και έτσι μου το έδωσε λίγες μέρες μετά. Η εποχή που δεν καταγράφαμε υστερικά τη ζωή μας έφτανε στο τέλος της. Φανταστείτε ότι όσο έπαιζαν οι Ενδελέχεια και εμείς ήμασταν στα καμαρίνια κάνοντάς τα χάλια, παίρνω τηλέφωνο τη φίλη μου τότε που μόλις είχα γνωρίσει από live στο Διαχρονικό όπου σέρβιρε (στην Καστέλα για όσους θυμούνται) για να πάρει μια ιδέα. Έλειπε και το ηχητικό έμεινε στον τηλεφωνητή της🙂

Μακάρι να ζήσει μέχρι τα βαθειά γεράματα το μεσήλικο ΑΝ, να θρέψει και άλλες μπάντες, μακάρι να ζούσε και η σειρά του, ο Ναός, το Ρόδον. Κρίμα που δε μπορούσαμε να τα έχουμε όλα όπως φάνηκε αλλά στο τέλος της ημέρας αυτά κάπου είναι και πρωτοκοσμικά προβλήματα που μπορούμε να τα ξεπεράσουμε όσο βγαίνει μουσικούλα που μας πηγαίνει κάπου.

Βγαίνει;