25/08/2019

Ιταλία - Γαλλία μέρος 2ο

Ηλιοβασίλεμα σαν αυτό:


και ξημέρωμα σαν αυτό:


μπορείς να απολαύσεις μόνο από πλοίο. Αυτά τα χόρτασα 2 μέρες πριν στον Πατραϊκό κόλπο και την Αδριατική αντίστοιχα. 

Τώρα με περιμένει πρωινό εδώ:


Νοστιμότατο, δυστυχώς όμως την ίδια άποψη είχαν και οι σφίγγες που δεν με άφησαν να το απολαύσω όπως θα ήθελα, πόσο δε μάλλον να το φωτογραφίσω ερήμην τους.

Ξεκινώ νωρίς το πρωί για Νίκαια αν και δεν ήμουν μακρυά από τα σύνορα με τη Γαλλία όμως περίμενα κίνηση στο δρόμο οπότε είπα να έχω χρόνο μιας και είχα αυστηρό ραντεβού. Η πρώτη κίνηση που βρήκα ήταν μετά από μόλις λίγες στροφές αλλά στο βουνό που βρισκόμουν δεν θα μπορούσε να ήταν άλλη από το ντόπιο κοπάδι που έκανε την πρωινή του βόλτα (δείτε βίντεο παρακάτω). Τα επόμενα χιλιόμετρα ήταν απολαυστικά με ωραία βουνίσια στροφιλίκια και δενδροσκέπαστους δρόμους:



Όλα καλά μέχρι που έφτασα κοντά στη θάλασσα και συνάντησα την (δυστυχώς λίγο χειρότερη του αναμενομένου) βαριά τουριστική κίνηση. Όχι πως περίμενα να περάσω Σαν Ρέμο και Βεντιμίλια με τελικές τέλη Ιούλη αλλά λέμε τώρα. Ουρά και στα Γαλλικά σύνορα αλλά ευτυχώς δεν άργησα ιδιαίτερα να τα περάσω. Βλέποντας πως μάλλον θα αργήσω στο ραντεβού μου στη Νίκαια αρχίζω να οδηγώ πιο "Ελληνικά" πράγμα που δεν μου αρέσει αφού δεν μου είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό να περνάω τις πλαϊνές τσάντες με ανοχές τσιγαρόχαρτου από τους καθρέφτες των αυτοκινήτων για πολλές δεκάδες χιλιόμετρα.

Δείτε κομμάτια της διαδρομής στο βίντεο:




Κάπως έτσι κατάφερα να φτάσω στη Νίκαια, αγχωτικά αλλά όχι πολύ αργά ευτυχώς. Η γλυκύτατη Κατρίν, οικοδέσποινά μου, είχε ειδοποιήσει το φίλο της Στεφάν να την πάει στην πτήση της ώστε να έχει χρόνο για να με περιμένει να έρθω πρώτα. Δεν θα μπορούσα να τύχω εξυπηρετικότερης υποδοχής και από τους δύο. Μέχρι και διάγραμμα με τα ενδιαφέροντα σημεία της γύρω περιοχής μου είχαν φτιάξει. Βγάλτε το καπέλο στους Γάλλους γιατί οι τρόποι τους δεν είναι απλά μια φήμη του παρελθόντος, είναι ζωντανή κουλτούρα. Αν και ο χρόνος τους πίεζε, δεν έδειξαν σε κανένα σημείο βιασύνη και κοιτούσαν συνεχώς μήπως παρέλειψαν να μου δείξουν κάτι χρήσιμο. Εξίσου γλυκό και βολικό το σπίτι της Κατρίν, μόλις λίγα βήματα από την θάλασσα, το οποίο μου χάριζε καθημερινά αυτή τη θέα:


 Επιτέλους ευκαιρία να χαλαρώσω. Μετά από τα σερί αγχωτικά χιλιόμετρα των προηγουμένων ημερών είχα μπροστά μου τις πρώτες μέρες στις οποίες τον ρυθμό δεν θα τον επέβαλλαν τα απρόοπτα ή προβλέψιμα γεγονότα αλλά οι επιθυμίες μου και μόνο. Μετά από τα απαραίτητα πλην χρονοβόρα (πλύσιμο εμού και του εξοπλισμού μου) πάω στο τοπικό σουπερμάρκετ να αγοράσω τα απαραίτητα. Έτσι είχα την ευκαιρία να μαγειρέψω για πρώτη φορά φρέσκα ζυμαρικά με αγκινάρα:


Αν και ομολογώ πως αυτό που εκτίμησα δεόντως είναι ότι η μπλε Chimay έκανε μόλις 1.5 ευρώ!

Έχοντας μια τέτοια ωραία βάση για εξορμήσεις ο δρόμος ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα.

Μια βόλτα στη μαρίνα κοντά στο σπίτι μου χάρισε εικόνες σαν αυτή:



Την επόμενη μέρα, σειρά είχε προφανώς μια βόλτα προς το κέντρο της Νίκαιας και γύρω από αυτό. Πραγματικά κόσμημα η πόλη και η θέση της. Δεν την περπάτησα όσο της άξιζε αλλά είμαι σίγουρος πως αν το κάνω σε επόμενη επίσκεψη θα ενθουσιαστώ ακόμη περισσότερο.

Η παραλία της είναι υπέροχη ακόμη και για τα υψηλά (Ελληνικά) γούστα μου:



Απλή και όμορφη όπως η Γαλλία: Ούτε πλαστικούρα ούτε μπιτσόμπαρα ούτε γκαγκουριές. Όπως ήμασταν και μεις κάποτε όταν οι Τσίπρες ήταν μπόμπιρες (στην ηλικία - στα υπόλοιπα είναι ακόμη) και δεν είχαν αναπτύξει τις ευτελείς ανάγκες τους. Ανοιχτές εξατμίσεις και αμάξια με ένα σκασμό ντεσιμπέλ είναι τόσο σπάνια που δεν θυμάμαι κανένα. Άλλο ένα απολαυστικό στοιχείο ήταν ότι δεν αισθάνθηκα κάπου συνωστισμό. Στη μέση του καλοκαιριού, δίπλα στην θάλασσα, βρίσκεις να παρκάρεις τη μηχανή σου στις προβλεπόμενες θέσεις σχετικά εύκολα.

Καλή ώρα:



Ανέβηκα στο λόφο που βλέπει την παλιά πόλη και η θέα ήταν αρκετή για να γεμίσεις ένα σκληρό δίσκο με φωτογραφίες. 

Βάζω λίγες εδώ ενδεικτικά:






Αλλά και έξω από το κέντρο όπως π.χ. στο Villefranche sur Mer η ομορφιά περιμένει:



Γύρισα σπίτι χορτάτος από το μπάνιο αισθητικής που έκαναν τα μάτια μου αλλά και ανυπόμονος να δω τα υπόλοιπα πέρα από τα όρια της πόλης.

Τα λέμε στο επόμενο!

No comments:

Post a comment